Soundgarden moeras van gonzend lawaai

Concert: Soundgarden. Bezetting: Chris Cornell (zang, gitaar), Kim Thayil (gitaar), Ben Sheperd (bas), Matt Cameron (drums). Gehoord: 6/4 Vredenburg, Utrecht.

De theaterakoestiek van het Utrechtse muziekcentrum Vredenburg heeft al menig veelbelovend rockconcert om zeep geholpen. De geluidsman van de Amerikaanse groep Soundgarden zou in dat verband eens te rade moeten gaan bij zijn collega van Soul Asylum, die er eerder deze week in dezelfde zaal beter in slaagde om een heldere geluidsbalans te realiseren. Soundgardens harde gitaarmuziek ging gisteren in een uitverkocht Vredenburg ten onder in een zompig moeras van gonzend lawaai.

Ook om andere redenen is het keurige Muziekcentrum niet de aangewezen plaats voor de rock & roll van nu. De onvermijdelijke stage divers werden door dranghekken bij het podium weggehouden. Over de hoofden van het publiek werden niettemin mensen naar voren getild, die in hun enthousiasme het podium wilden bestormen. In een gang van een meter breed dienden de zaalwachten als menselijke stootkussens. Sommige podiumbestormers kwamen ongelukkig neer op de rand van het podium, of kukelden ondersteboven tussen de hekken om vervolgens met harde hand te worden verwijderd. Bij een dergelijke gang van zaken is het een kwestie van wachten tot zich een ernstig ongeluk voordoet.

Na een succesvol optreden op Pinkpop van twee jaar geleden, is Soundgarden de kleinere zalen ontgroeid. De groep uit Seattle bestaat al tien jaar, maar plukt pas met de miljoenenverkoop van het recente album Superunknown de vruchten van het doorzettingsvermogen. Zanger en gitarist Chris Cornell benadrukt telkens weer dat hij niets te maken wil hebben met de grunge-rage uit Seattle, hoewel zijn informele podiumverschijning in belangrijke mate model stond voor de bijbehorende modetrend van gescheurde broeken en versleten houthakkersoverhemden.

Anders dan de tandenknarsende grunge-gitaarbands, liet Soundgarden zich vooral inspireren door typische jaren zeventig-hardrockers als Black Sabbath en Led Zeppelin. De muziek neigt naar heavy metal, met een jankende falsetstem en dwingende giraar-riffs. Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon, ware het niet dat uit de slepende ritmes en de zwartgallige teksten een bezetenheid spreekt die ook bij Nirvana en Pearl Jam onder de oppervlakte sluimert.

Twee uur lang liet Soundgarden een monotone geluidsorkaan woeden, die pas ging liggen in de lugubere begrafenismars Like Suicide. Oudere nummers als het indringende Jesus Christ Pose en het jachtig gespeelde Rusty Cage dienden zich aan als voorspelbare hoogtepunten tussen het eenvormige songmateriaal. De meestal aan zijn microfoon gekluisterde Cornell deed weinig om het optreden ook visueel aantrekkelijk te maken, zeker nu zijn wapperende haardos is gekortwiekt tot een fris kantoormodel. Vanwege de enorme aanslag op de oren lijkt Soundgarden beter thuis op een hardrockfestival in de open lucht, dan tussen vier muren met de versterkers op elf. In Vredenburg klonk het als een draai om je oren met een natte krant.

    • Jan Vollaard