Danaë

In de brief over Danaë (NRC Handelsblad, 26 maart) schuilen eveneens 'tekorten aan kennis van degeen, die dit bericht heeft geschreven'.

De naam is niet Danae of Danaé, maar Danaë. Verder is het verhaal over Susanna alleen apocrief voor protestantse lezers. Door katholieke ogen gezien is deze geschiedenis noch apocrief, noch canoniek, maar deutero-canoniek, daar sommigen twijfels hadden over haar oud-testamentische komaf en gezag. Voorts wist Susanna zich niet zélf te beschermen. Integendeel: zij legde het af tegen het web van doortrapte leugens van de twee bronstige ouderlingen, die haar van overspel betichtten. Uit eigen ervaring weet ik, hoe zo'n web iemand volledig in de vernieling kan helpen. Het was de jonge Daniël, die Susanna wist te redden door de twee oude wellustelingen tegenstrijdige verklaringen te ontlokken over de boom waaronder en de lokatie waar zij overspel zou hebben gepleegd. De een wees een schinos aan: een mastiek-, mastik-, of mastixboom. De ander had het over een prinos, een steeneik. Beide bomen stonden kennelijk in verschillende hoeken van de tuin. De beide ouder-, beter aterlingen, ondergingen de dood door de steniging die zij Susanna hadden toegedacht.

Perseus tot vader van Herakles bombarderen is waarlijk al te dol. Perseus en Herakles waren beiden zoons van playboy Zeus, zij waren dus halfbroers. Als een gouden regen bevruchtte Zeus Danaë en verwekte Perseus. In de gedaante van de Thebaanse heerser Amphitruoon ging hij tot diens verloofde Alkmènè. Even daarna kwam tot haar verbazing Amphitruoon al weer opdraven om zich in haar te vermeien, maar nu was het de echte. Vrucht van een en ander was een tweeling: Herakles, de (later goddelijke) zoon van Zeus, en Iphikles, de sterfelijke zoon van Amphitruoon.