Frisell kent alle muzikale helden VS

Concert: Het trio van gitarist Bill Frisell. Gehoord: 31/3 BIMhuis, Amsterdam. Herhaling: 27/4, BIMhuis.

Met gitarist Bill Frisell kun je vele kanten uit. Neem Amarillo Barbados van zijn laatste cd, een liedje dat geknipt is voor een pittige wandeling, een fietstocht of een lange autorit coast to coast. Het blijft maar zingen in je hoofd.

Met Jimmy Carter (part 2) ligt het heel anders; het stuk is polyfoon opgezet en zo theatraal van karakter dat alleen een groot koor de concurrentie met de plaatversie aan zou kunnen. Of Frisell zelf, zo bleek in het BIMhuis waar zijn sextet het publiek stevig in zijn greep hield, ondanks het feit dat alle stukken werden opgerekt, soms zelfs tot vier keer hun cd-lengte.

Frisell kent niet alleen zijn gitaar en alle op dat instrument bedachte trucs, maar weet bovenal hoe je spanning moet genereren. Door in te houden als iedereen in de groove denkt te raken, door op onverwachte momenten even te screamen. Van egotripperij is bij Frisell geen sprake, hij heeft niet voor niets drie gasten bij zich die het vak van improviseren verstaan. De met dreadlocks gesierde Don Byron, laat zijn klarinetten zingen, van romantisch tot soms uiterst schril, altsaxofonist Billy Drewes speelt springerige solo's en trombonist Curtis Fowlkes zorgt voor degelijke ondertonen. De blues Hemphill, opgedragen aan de gelijknamige saxofonist, gaat door merg en been door de keiharde gitaar-accenten en de pregnante hoge noten van Donald Byron.

'De blues, dat is wat de Amerikanen bindt' lijkt ook de boodschap van een stuk waarin Frisell twee stukken van Duke Ellington aan elkaar knoopt. Met daarin een duidelijke hint naar de stersolist van dat orkest, Johnny Hodges, de saxofonist die nooit lachte. Frisell kent alle muzikale helden van Amerika, van marsenkoning John William Sousa tot Muddy Waters en gaat met liefde bij hen langs. Het huis waarin zij geboren zijn, de joint waar zij debuteerden, de plaatsen waar hun knekels rammelen. Basgitarist Kermit Driscoll en drummer Joey Baron volgen hem moeiteloos op zijn tocht door This Land. Die titel doet trouwens ergens aan denken, Trini Lopez, moet Bill Frisell ook bij deze legende niet even langs?

    • Frans van Leeuwen