Djazzex viert jubileum met volwassen nieuwe jazzdans

Gezelschap: Djazzex, nieuwe werken: Movement No.7, choreografie: Glenn van der Hoff, muziek: David Liebman. Heen en weer gelokt, choreografie en toneelbeeld: Neel Verdoorn, muziek: Arend Niks. Gezien: 2/4 Theater aan het Spui, Den Haag, daar t/m 9 april, daarna tournee.

He tienjarig bestaan van het moderne jazzdance gezelschap Djazzex wordt dit seizoen gevierd met twee nieuwe programma's. In het eerste waren creaties te zien van drie gastchoreografen, in het nu uitgebrachte tweede programma is één daarvan (Francesca at Home with Walter's One Minute van Anthony Rizzi) opnieuw te zien, maar wordt de hoofdmoot gevormd door nieuw werk van de huischoreografen Glenn van der Hoff en Neel Verdoorn.

Dit programma toont duidelijk de lange weg die Djazzex sinds zijn oprichting heeft afgelegd. Van de zo dikwijls aan jazzdans klevende vlotte maar lege show-elementen is niets meer terug te vinden. Alles wijst er op dat de serieuze en integere pogingen van de bevlogen artistiek leider Glenn van der Hoff om de moderne jazzdans als een volwaardige eigentijdse dansvorm te presenteren, realiseerbaar is geworden. In de beide nieuwe werken zijn de invloeden van de eigentijdse moderne danstechnieken evident aanwezig, maar het specifieke idioom van de jazzdans met zijn losse been en heupbewegingen, de soepele swing en de vitale ritmische dymamiek wordt er niet door ondergesneeuwd.

Zowel Glenn van der Hoffs Movement no. 7 als Neel Verdoorns Heen en weer gelokt getuigen van het volwassen vakmanschap, de muzikaliteit en het compositievermogen van de makers. Beiden zijn op zoek naar een vorm om de dingen die hen in het leven bezig houden om te zetten in dans. Daar slagen ze niet helemaal in. De dramaturgische opbouw is niet sterk en het gebruik van theatrale middelen doet geforceerd bedacht aan. Bij Van der Hoff is de vloer in het begin bedekt met zwarte, van kronkelende blauwe lijnen voorziene doeken. Na verloop van tijd worden die door de voeten en handen van de dansers weggeschoven, waarmee een witte met tekens bezaaide vloer zichtbaar wordt. De pittige, zeer exacte Jane Poerwoatmodjo schrijft die tekens in de lucht, telkens een andere plaats in de ruimte zoekend. Haar in zichzelf gekeerd zijn vormt een fraai contrast met de speelse, uitdagende doch wat slordig dansende Natascha Siegertsz en de markante, stijlvolle Annabelle Lopez Ochoa.

De mannen, Daan Wijnands en de energieke, langbenige Robert Ong-A-Kwie, hebben een wat minder uitgesproken karakter maar vullen het vrouwen-trio uitstekend aan. Aantrekkelijk is het improvisatie-element in het werk, bij de première-voorstellingen extra verlevendigd door het live optreden van sopraan-saxofonist/componist en schrijver David Liebman, die in nauwe samenwerking met de choreograaf de muziek schreef.

Als geheel is Movement no.7 wat te lang uitgesponnen en het door de dansers ten tonele gevoerde bordje 'pauze', terwijl er dan nog een flink stuk dans volgt, werkt eerder verwarrend dan prikkelend. In Neel Verdoorn's Heen en weer gelokt, voor twee vrouwen en drie mannen, zijn dunne, fel rood gekleurde buigzame stokken aandachttrekkers. Ze hangen paarsgewijs in de lucht en worden daar door de dansers beurtelings uitgeplukt. Dan gebeurt er eigenlijk niets meer mee waardoor hun functie onduidelijk blijft, zoals ook het geval is met het boven de grond hangende strak gespannen doek, waarachter wat lampjes of voorbijgaande onderbenen zichtbaar zijn. Verdoorn kan putten uit een goedgevulde bewegingsmateriaal-bron en het vaak zeer krachtige en stuwende karakter dat zij in de dans aanbrengt is boeiend en werkt opzwepend. Ook bij haar is de dramtische lijn te verbrokkeld om echt te overtuigen. Haar dansers, Ellen Dijkstra, Fjorela Garca, Froilán Medina Hernández, Samuel Ribiero de Castro en Randall Scott zijn voortreffelijk en dragen veel bij tot de grote publieke waardering.

    • Ine Rietstap