OLGA LOWINA 1924 - 1994; Jodelkoningin

Olga Lowina, die gisterochtend op 69-jarige leeftijd overleed, was de jodelkoningin van Nederland - vooral in de jaren vijftig, toen het Tiroler lied hier een ongekende populariteit beleefde en tientallen aankomende zangers en zangeressen zich trachtten te bekwamen in die merkwaardig bruuske overgang van borst- naar kopstem. Maar ook nadat het genre uit de belangstelling verdween, bleef ze tot voor kort actief als topattractie op studentenfeesten en in discotheken.

Olga Musters, zoals haar ware naam luidde, jodelde al toen ze twaalf was en nog gewoon in Boekelo woonde. Op zekere dag viel ze in voor het ziek geworden zangeresje van het feestorkest van haar broers. Haar beroepscarrière begon direct na de bevrijding bij de radio, waar ze zong bij de Edelweisskapel van accordeonist Johnny Holshuysen (de latere John Woodhouse).

De bijval voor het Tiroler lied liep destijds gelijk op met de Hawaii-rage - twee exotische genres die in die dagen met grote ijver door Nederlandse artiesten werden beoefend. Ook in ander opzicht was er een parallel: zoals de Kilima Hawaiians op het toppunt van hun roem nog nimmer op Hawaii waren geweest, zo had Olga Lowina nog nooit een bezoek aan Tirol gebracht. Pas in 1967 zag ze het land van de dirndl-jurkjes en de tussen de bergen echoënde jodel met eigen ogen.

Eind jaren vijftig, toen de rock & roll opkwam, gingen beide genres ten onder. Olga Lowina werd pas in 1967 als camp-intermezzo herontdekt in het VPRO-programma Hoepla van Hans Verhagen, Wim T. Schippers, Wim van der Linden en Trino Flothuis. Hoewel ze zich daar naar eigen zeggen als “een vlag op een modderschuit” voelde, stond ze zonder een krimp te geven, de hand pront in de zij, voor het bergdecortje dat de kwajongens van de VPRO voor haar hadden laten aanrukken. Sindsdien bleef ze met des te meer overtuigingskracht in elke omgeving - en voor ieder publiek - staande. En ze was te allen tijde, met of zonder geluidsversterking, bereid haar jodel ten beste te geven: een krachtige klaroenstoot die ook in dit vlakke land zijn effect niet miste.

    • Henk van Gelder