De mini-opera's van Meat Loaf

Concert: Meat Loaf. Gehoord: 4/4 Ahoy', Rotterdam. Herhaling: 5/4 Ahoy', Rotterdam.

Iedereen kent Meat Loaf. Al is het misschien meer om zijn omvang dan zijn zangcapaciteiten. Als de zwetende reus die vijftien jaar geleden weken op nummer één van de hitparade stond met Paradise by the Dashboard Light, die zwalkend over het podium trok en met behulp van extra zuurstof op de been moest worden gehouden. Onlangs heeft hij zijn comeback gemaakt. Samen met songschrijver / producer Jim Steinman is vier jaar gewerkt aan de opvolger van Bat out of Hell (1977). Het werd Bat out of Hell II: Back into Hell (1993).

De bombastische dramatiek is weer een wereldsucces. De plaat klinkt gestroomlijnder en heeft meer synthesizers, maar kent nog dezelfde manier van spanningsopbouw. In zachte intermezzo's wordt op fluistertoon ingeleid wat later zal uitgroeien tot een storm van gitaren, pianoloopjes en hysterische vrouwenzang, aangevoerd door het bulderende geluid van Meat Loaf zelf.

De vraag blijft natuurlijk wat de nu zevenenveertigjarige Meat Loaf heeft gedaan in de tussenliggende periode. In interviews is hij daar vaag over. Hij had een nervous breakdown en is enige tijd aan lager wal geraakt. Maar de omstandigheden worden niet toegelicht.

Hij is in ieder geval veertig kilo kwijtgeraakt. In zijn zwarte legging, een witte fladderende blouse en goudkleurig gilet zag hij er gisteravond in de Ahoy' gewoner uit. Hij speelde verdienstelijk gitaar en rende moeiteloos over het podium. Een etage boven hem stond een zangeres, die het uiterlijk had van zijn toenmalige zangeres uit de video-clip, Carla de Vito, en de stem van de feitelijke zangeres, Ellen Foley.

Het podium bestond uit drie niveaus waar de rest van de band over uitzwierf. Bij het eerste nummer, Out of the Frying Pan (And into the Fire), werd een vlammend achterdoek gesuggereerd en bij Heaven Can Wait kwam er een rode vleugel met vuur-dessin het toneel op gereden. Maar behalve de met computergestuurde spots overladen lichtshow en een steeds wisselende achtergrond, was de enscenering van het optreden niet spectaculair.

In de doorsnee rocknummers, waarvan er een paar op Bat out of Hell II staan, was dan ook geen bekoring. Meat Loaf floreert pas bij de overdrijving en het theatrale, als hij toneelstukjes mag opvoeren met zijn zangeres, en als een vleermuis met zijn armen mag wapperen. Ook in de muziek geven de dramatische effecten de nummers kracht. Hits als You Took the Words Right out of My Mouth, Bat out of Hell, I'd Do Anything for Love en natuurlijk Paradise by the Dashboard Light, dat keurig kloppend werd uitgevoerd, waren vervoerend.

In deze mini-opera's wordt alles overdreven. Bijvoorbeeld in Live Is a Lemon and I Want My Money Back: drum-accenten worden donderslagen en de tegen elkaar in zingende Meat Loaf en zijn vrouwelijke tegenhanger werken toe naar een dramatische climax. De rest van de band declameert de woorden 'It's Defective!' Bijna als het koor in een Griekse tragedie.