Niks helpt

Het is een slechte tijd voor grote gedachten. Het socialisme is aan zijn goede bedoelingen bezweken. De christen-democratie heeft ernstig te lijden van God, die zich van de politiek heeft afgewend. Dan heb je nog een stroming die zo populair is dat niemand haar meer opmerkt: het liberalisme.

Een failliete boedel, die politieke theorie, maar wie doordenkt begrijpt waar het 'm in zit. Een model dat de wereld wil verklaren en verbeteren gaat het begripsvermogen van de mensen te boven. Na een tijdje geloven ze niet meer in het model, ze gedragen zich niet meer volgens de richtlijnen en doen dan heel verontwaardigd als de uitkomst tegenvalt.

Hoe aantrekkelijk is dus het broeikasdenken, of de ozonlaaggedachte. Grootse theorieën, ingrijpende processen ook, maar voorzien van praktische wenken voor een mooie toekomst. Minder CO, minder CFK's en de wereld heeft nog een kans. Dat is bij al het aangekondigde onheil vooral een welkome opsteker voor iedereen die vindt dat we de toekomst van de wereld in eigen handen hebben. Maar terwijl we volharden in onverantwoordelijk gedrag trekt het ozongat dicht en zet het broeikaseffect niet door. Soms lijkt het wel alsof niks helpt.