Column

Leeuwen

Afgelopen woensdagmiddag viel ik in een televisieprogramma over Bekende Nederlanders en het goede doel. Helpt het als een populaire landgenoot zijn vertrouwde gezicht en mooie woorden aan een goed doel leent? Er waren wat voorzitters van diverse stichtingen, fondsen, rode, gele en andere kruizen die dat beaamden en er waren wat Bekende Nederlanders die vertelden waarom ze aan sommige doelen meewerkten.

Ik moest denken aan een vrolijk akkefietje met een meneer van De Lions (een soort middenstandsrotary) uit een middelgrote Nederlandse provincieplaats, die jaren geleden contact met mij zocht om te vragen of ik in de plaatselijke schouwburg een gratis voorstelling wilde geven. De opbrengst zou naar een huis voor geestelijk gehandicapte kinderen gaan. Natuurlijk wilde ik dat. De man rekende uit dat bij een verhoging van de toegangsprijzen tot bijvoorbeeld vijfendertig gulden er een kleine dertigduizend gulden zou binnenstromen. De schouwburg, de publiciteit en alles er omheen zouden gratis zijn of gesponsord worden. Ik vond het een nogal karig bedrag en stelde de man het volgende voor:

Normaal betaalt men voor een toegangskaartje voor mijn programma tussen de twintig en de dertig gulden en nu is dat een tientje meer. Mijn kantoor, mijn technici en ikzelf werken een avond voor niks en doen dat graag, maar ik heb een veel beter idee. Normaal geef ik een kleine tweehonderd voorstellingen per jaar en als ik een gratis voorstelling geef doneren mijn medewerkers en ik een tweehonderdste deel van ons bruto jaarinkomen aan het goede doel. Nogmaals: dat doen wij graag!

U krijgt voor slechts een tientje meer een avondje Youp van 't Hek en dat klopt volgens mij niet. Laten we het anders doen.

Ik treed gratis op, dus ook geen reis- en verblijfkosten, u komt kijken en betaalt als toegang een tweehonderdste deel van uw bruto jaarinkomen. U geeft dan hetzelfde bedrag als u aan mij en mijn mensen vraagt. En wat gebeurt er dan? Dan halen we in een avond een paar ton op voor die kinderen die dat zo goed kunnen gebruiken. Het goede doel heeft een even warme plek in uw hart als in het mijne, dus wat let ons? Ik denk dat alle Lions zullen brullen van enthousiasme. Wat is nou een half procent van je jaarsalaris?

Toen was het heel lang stil aan de andere kant van de telefoon. De Lion was medisch specialist en volgens mij goed voor een paar ton. Laten we zeggen drie. Hij zou dus voor vijftienhonderd gulden een avondje in de schouwburg hebben gezeten en zijn secretaresse, die hij al jaren beloont met veertigduizend gulden, zou tweehonderd piek naar de gehandicapten hebben gebracht.

De goede man legde mij uit dat ik het niet helemaal goed begrepen had, maar ik herhaalde bovenstaande redenering op kalme toon en vatte samen: Ik vraag aan u hetzelfde als u aan mij vraagt. Ik geef het graag. En u?

U begrijpt al dat Johnny Lion en ik niet tot zaken kwamen omdat hij mijn voorstel ridicuul vond. Ik vind het nog steeds leuk en verschrikkelijk redelijk. Het leek me zo'n aardige doorbraak in de grote hoos van Rode Kruisballetjes, Ronde Tafelbijeenkomstjes, Rotaryfeestjes en ander zogenaamd charitatief gereutel.

Het komt er steeds op neer dat de smokings voor een tientje of vijf een leuke avond hebben en dat ze zich na afloop op de borst slaan dat de opbrengst naar een of ander goed doel is gegaan, terwijl de artiest en de schouwburg in feite hebben gegeven. Het is goed doen met andermans geld. Ik vraag me af hoeveel laaiend enthousiaste Rotarians, Lions, Ronde Tafelaars en andere provinciale serviceclubs hun komende bestuursvergadering aan deze column zullen besteden en hoe vaak de telefoon bij mij zal rinkelen. De PTT is bij deze gewaarschuwd. Ik vrees dat de Hilversumse telefooncentrale roodgloeiend doorbrandt. De Lions willen toch niet in hun hempje staan?