Leeshonger

Juicht volkeren der aarde! Heden ging de Stichting Lezen, het nationaal platform voor leesbevordering, officieel van start.

Dit platform moet 'alle krachten bundelen' om het lezen in 'brede lagen van de bevolking' aan te wakkeren. Er is een nieuw logo en er is een Handvest voor de Lezer, ondersteund door de UNESCO, en verveelvoudigd door de Koninklijke Nederlandse Uitgeversbond. Jammer dat de tekst zelf nadere lezing nauwelijks overleeft. Zo klinkt het kloek in Artikel 1: “Wij benadrukken dat LEZEN een UNIVERSEEL RECHT is.” Doch Artikel 2 tapt uit een geheel ander vaatje: “Wil lezen een universeel recht worden, dan dient aan een aantal voorwaarden te worden voldaan.” Maar... hadden 'wij' niet net benadrukt dat lezen al een recht is? De verwarring wordt niet weggenomen door het lezen van punt 3.3: “Wil er sprake zijn van een universele leeshonger dan dienen uitgevers het voedsel te verschaffen om die te stillen.” Dit betekent iets, maar wat? Bedoelen 'wij' soms dat wil er een wereldwijde vleeshonger ontstaan, McDonalds de hamburgers moet verkopen om die te lenigen? De zaak wordt niet beter als verderop gewag wordt gemaakt van “minderheidstaalgroeperingen”. Van zo'n woord zou je voor altijd ophouden met lezen. Het heeft er alle schijn van dat de kern van de zaak even aan het nationaal platform leesbevordering is ontgaan: veel belangrijker nog dan lezen, is weten wat de moeite waard is om gelezen te worden.