Ik en het Schele Meisje gooien drollen naar de jongens

Dat heeft ik weer, VPRO, zondag, 09.35-09.50u.

Ik is een meisje van acht jaar, en omdat ze niet zo goed kan schrijven en lezen (“God, had u ook dyslexie?” bidt ze op een gegeven moment) houdt ze een getekend dagboek bij. Op een onwaarschijnlijk vindingrijke en geestige manier heeft Jola Hesselberth dat gegeven uitgewerkt tot een achtdelige animatieserie getiteld Dat heeft ik weer, die morgen, zondagochtend, begint in het VPRO-jeugdprogramma Villa Achterwerk.

In dat eerste deel maken we kennis met Ik, haar moeder en vader en haar Keurige Vriendin. Dat het niks wordt tussen die Keurige Vriendin en Ik, wordt snel duidelijk. De vader van de Keurige Vriendin slaat namelijk jonge hondjes dood tegen de schuurmuur - “Want er zijn al genoeg jonge hondjes in de wereld”, luidt zijn stelling. Stel je voor, denkt Ik, straks slaat-ie ook kindertjes dood tegen de muur, want kinderen zijn er ook al genoeg in de wereld.

Deze angstige gedachte van Ik wordt prachtig geanimeerd. De hoofdfiguur wordt, zoals vrijwel alle personages in de serie, getekend op wit dagboekpapier met zwarte viltstiftlijnen. De inkleuring gebeurt niet traditioneel met verf, maar met allerlei bonte voorwerpen. In het geval van Ik zijn dat kleurige winegums: haar rokje is een bont geheel van zulke snoepjes. Als ze bloost, krijgt Ik een kop vol knalrode zuurtjes. Als we de vader van de Keurige Vriendin een puppy (uitgeknipt lief ansichtkaarthondje) dood zien slaan, druipen er bloedrode snoepjes van de muur van speelgoed baksteentjes. Als Ik vervolgens in haar angstdroom zelf tegen de muur geslagen wordt, geeft ze zichtbaar de geest: uit haar mond vliegen poëzie-albumplaatjes van engeltjes. Zo zijn er steeds talloze verrassende en adequate animatie-vondsten. De moeder van Ik heeft een kapsel van bonbons, en vader is aangekleed met guldens, kwartjes en stuivers. De ouderlijke scheldpartijen (hun enige conversatie) zijn ook vermakelijk origineel.

Gelukkig breekt Ik met het Keurige Meisje, en wordt 'bloedvriendin' van het Schele Meisje, dat wel stoute dingen durft te doen, zoals Drollen Gooien Naar De Jongens!

Per aflevering worden de voorvallen van Ik in dagboekhoofdstukjes behandeld. De toeschouwer kijkt steeds letterlijk over de schouder van de maakster in het beeldvullende dagboek. We zien af en toe de hand van de dagboekmaakster schrijven, wasknijpers, watjes en snoepjes in beweging zetten en een bladzijde omslaan naar een nieuwe episode.

De originele en geestige vormgeving, de grappige muziek van Fay Lovsky en de avonturen van Ik, die net als tekenfilm-antiheld Bart Simpson, tegenslag op tegenslag op innemende wijze overwint, maken dat 'Dat heeft ik weer' zich kan meten met animatiehits als The Simpsons.