Veldslag in Parijs van de 'andere' jongeren

PARIJS, 1 APRIL. Het dagmenu met stoofschoteltje van bar brasserie L'Idéal op de hoek van de Rue de la Glacière zal gisteren niet veel verkocht zijn. Het interieur was ruim voor etenstijd vrijwel leeggehaald na een kort bezoek van de bliksemcommando's van de andere Franse jeugd. Die zonder woordvoerders en stencils. Maar met één duidelijk doel: totale vernieling, nu.

Spandoeken met 'Pas d'illusions' en 'Balladur, no future' hadden al een vrij grimmige toon gezet. Ook al liepen de 30 à 40.000 betogers vredig van de Place de la Bastille naar Montparnasse. Het verzet van studenten en scholieren had de regering-Balladur op de knieën gekregen, maar vertrouwen in het vervolg hadden zij nauwelijks.

Pas na aankomst van de betogers op het met de politie afgesproken eindpunt, de Place Denfert Rochereau, liep de overwinningsdemonstratie van de Franse jeugd definitief uit de hand. Met razend geweld sloegen zij toe. Casseurs worden zij voor het gemak genoemd, slopers, herrieschoppers. Dat zijn zij inderdaad. Maar wie zij zijn en waar zij vandaan komen, weet niemand met zekerheid. Voorzichtige sociologen laten het daarbij. Waarneming op het terrein van de veldslag, die zich tot laat in de avond als een olievlek over Parijs ten zuiden van de Seine verspreidde, doet vermoeden dat een flink percentage uit de troosteloze voorsteden komt.

De politie had kennelijk instructies uiterste terughoudendheid te betrachten. Het is de vraag of het heeft geholpen. De aanval werd toch wel geopend. Winkeliers zijn vanmorgen furieus dat zij in sommige gevallen meer dan een uur bezoek van deze eskaders van de totale vernietiging kregen voordat bussen met oproerpolitie in de buurt werden losgelaten. Hollende mannen met plastic schilden en walkietalkies. Tegen deze plunderploegen was ook geen tactiek te bedenken. Behalve vuurwapens. Die droegen sommige agenten wel, maar gebruikten zij gelukkig niet. Het bleef bij voetballen met traangascapsules.

Vandaag wordt de rekening opgemaakt. Honderden winkels, bedrijven, telefooncellen en abri's op en tussen de Boulevard St Jacques en de Boulevard Arago in puin. Honderden auto's uitgebrand, omgekeerd of opgevouwen. 324 arrestanten, van wie er 73 zullen worden voorgeleid; 48 politiemannen gewond, tien in het ziekenhuis. Een kleiner aantal demonstranten gewond. Totale schade: volgens een woordvoerder “kolossaal”.

Pag.5: Positie van Balladur is ondermijnd

Politieke reacties zijn vrijwel uitgebleven na het drama met het minimumjeugdloon. Balladurs rivaal voor het presidentschap, partijgenoot Chirac, wijdde zich vandaag in diverse vraaggesprekken geheel aan de nagedachtenis van hun beider voorbeeld en ex-superieur Georges Pompidou, de president die twintig jaar geleden in het harnas stierf. Niemand twijfelt er aan dat het plan dat woensdagavond werd ingetrokken na een maand van demonstraties, kleine wijzigingen en grote verklaringen de positie van premier Balladur en zijn centrum-rechtse regering heeft ondermijnd. Zijn sociaal-economische politiek wordt langzamerhand gekenmerkt door een onvaste hand.

Balladurs partijgenoot en voorzitter van de Assemblée Nationale, Philippe Séguin, gooide gisteren nog eens olie op het vuur door er aan te herinneren dat in deze Franse Tweede Kamer alle bezwaren tegen het plan, die nu verhevigd naar voren zijn gekomen, al aan de regering waren voorgelegd. Beter luisteren de volgende keer, was zijn boodschap. En wat erger was, Séguin wees er op dat hij in 1986 als minister van sociale zaken al 12 miljard franc had besteed om 30.000 banen te scheppen. De regering hoopt nu op korte termijn 500.000 jongeren versneld aan werk te helpen met een nieuw plan dat werkgevers subsidieert en 6 miljard franc gaat kosten.

De studenten wijden zich voorlopig aan de paasvakantie. Maar zoals spandoeken uitdroegen: het minimumjeugdloon is weg, de werkloosheid blijft. En een minder subtiel verwoorde onderstroom zal zich blijven richten tegen een sfeer van repressie en immigranten-haat, die men vooral de minister van binnenlandse zaken aanwrijft: “Pasqua facho, le peuple aura ta peau” (“Pasqua fascist, het volk zal je villen”, red.).

Michel Bon, oud-directeur van het supermarktconcern Carrefour, de man die binnen drie dagen het alternatieve plan ter bestrijding van de jeugdwerkloosheid uitdacht, is intussen welgemoed aan het werk gegaan. Het enige compliment dat hem van werkgeverszijde bereikt is: zijn plan is in ieder geval simpel. Duizend franc per maand per jongere die voor anderhalf jaar aan het werk wordt gezet. Een goed idee, zeggen de meesten, als de economie tenminste aantrekt. Zo niet, dan blijft het begrotingstekort een paar miljard kleiner.