Populariteit

Eerst dacht ik nog dat de Nederlandse televisie zo alert was geweest om een eresaluut te brengen aan de overleden toneelschrijver Ionesco, maar toen ik één oog had dichtgeknepen om die optocht van neushoorns, kale zangeressen en andere idioten goed in beeld te houden, begreep ik dat dit echt was. Politici bij Hennie Huisman in de Sterren Playbackshow, dat was pure werkelijkheid, nog echter dan de oerknal waarmee gisteren in Alphen aan de Rijn een archeologisch pretpark werd geopend.

De neiging om een fluitketel op het hoofd te zetten en eens lekker gek te doen schijnt de Nederlander diep ingebakken te zijn, dus waarom zou de Nederlandse politicus het recht ontnomen moeten worden om zichzelf belachelijk te maken? Desondanks blijft het een intrigerende vraag wat mensen als Dijkstal, Huibers en Relus ter Beek ertoe beweegt om zich als hossende augurken aan het volk te tonen.

Zou het een zucht naar populariteit zijn? Ik betwijfel het sterk. Willem Drees is het toch ook gelukt om bij zijn volk geliefd te worden zonder zich te verkleden als een nijlpaard in een kokerrokje. Eerder vermoed ik dat Dijkstal en de zijnen geminacht willen worden, zoals er ook masochisten zijn die er genoegen aan beleven om op het hoofd te worden gescheten.

Noem mij alsjeblieft geen intellectueel, smeekte Bolkestein onlangs in deze krant. Zou Bolkestein gedacht hebben aan Adlai Stevenson, die keer op keer de presidentsverkiezingen verloor omdat zijn tegenstanders hem afschilderden als een egghead? Een twijfelaar, een softie, een zacht ei. Kennelijk is nadenken voor Bolkestein wat eten is voor Gerard Reve: dat doe je op een zolderkamertje, waar niemand - geen kiezer - je kan zien, het liefst verscholen achter een oude krant. Drie maanden is de verkiezingscampagne aan de gang, maar een serieus debat hebben wij nog niet gezien. Kennelijk is het debat een gevaarlijke bezigheid voor een politicus. Daarom was ik erg verbaasd in het Filosofie Magazine een artikel aan te treffen van Elco Brinkman. Gelukkig dat er nog politici zijn die de moed hebben om risico's te nemen, want reken maar dat zo'n filosofisch stuk stemmen gaat kosten.

In het Filosofie Magazine gaat Brinkman in op de stelling van de Franse filosoof Baudrillard dat het volk in de westerse landen de interesse in de politiek heeft verloren, omdat alles wel zo'n beetje functioneert. Er zijn weliswaar conjuncturele schommelingen, maar de stabiliteit is zo groot dat er geen echte behoefte bestaat aan politiek engagement. Af en toe laten de kiezers een proteststem horen, maar voor de rest geloven zij het wel en gaan op wintersportvakantie.

In een wanhopige poging de kiezer toch bij de politiek te betrekken worden inspraakrondes georganiseerd, het bestuur gedecentraliseerd en Postbus 51-spotjes uitgezonden. Helaas zijn er maar weinigen die enig enthousiasme kunnen opbrengen voor die nieuwe beleidsorganen. Het enige waarvoor het volk, volgens Baudrillard, nog warm loopt, is het spektakel. Brood en spelen, rollende koppen, afgezette koningen, kortom het amusement van de absolute chaos.

Wat brengt Elco Brinkman nu in tegen de opvattingen van Baudrillard? De kop van Brinkmans artikel luidt: “De uitdaging voor de politiek”. Het woord uitdaging maakt al meteen lusteloos, maar laten wij niet te snel oordelen. Na te hebben opgemerkt dat de stelling van Baudrillard niet gegeneraliseerd mag worden, komt Brinkman tot de volgende conclusies.

Conclusie 1: “Ook ik ben van mening dat politici en met name volksvertegenwoordigers gehouden zijn om goede en intensieve contacten te onderhouden met hun achterbannen.”

Conclusie 2: “Politieke dilemma's moeten verhelderd worden, de gevoelens van de betrokkenen verdienen het om serieus in kaart gebracht te worden.”

Conclusie 3: “Politici zijn het aan hun ambt verplicht over deze inhoudelijke boeg waarden van onze rechtsstaat te verbreden en te versterken.”

Hallo, bent u daar nog? Of verveelt u zich zo dat u inmiddels alweer de televisie hebt aangezet? Ha, daar is net ons PvdA-Kamerlid Henk Vos - u weet wel van Fokker - bij Hennie Huisman! Bromfietshelm op de politieke kop. Falderalderire, hallekidee, tralala, effe wachten... Nog effe wachten... PIZZA!!!

    • Max Pam