Omslag

Clubliefde vraagt niet om polderliteratuur. Hans Westerhof zei het deze week zo: “Ik was op weg naar Groningen voor een eerste gesprek toen ik op de radio het liedje 'Never come back' van Fleetwood Mac hoorde. Ik heb gelijk een dot gas gegeven.”

Een dot gas: gretiger kan verlangen niet zijn. Het bestuur van FC Groningen mag zich nu reeds opmaken voor een UEFA-ticket. Volgend jaar, onder de technische leiding van Hans Westerhof, is het zo ver. Met deze coach kan het niet mis gaan. Zijn beeldspraak sluit naadloos aan op het Groningse existentialisme, zijn gedachten en gevoelens hebben de juiste hitte. Nog voor hij zijn zware taak bij de trots van het Noorden heeft aangevat is deze coach al eenvormig met de groep.

Een dot gas.

Ik ken nog te veel trainers die over hun club spreken als over het lagere schoolmeisje van wie ze de verlegen glimlach nooit vergeten zijn. Dat werkt misschien een tijdje in Porto of Cagliari, bij Ajax en PSV maar niet in Groningen. Daar horen mannen aan het roer te staan met een weerbarstige melodie en oud fatsoen. Type Renze de Vries. Lifestyle alla ..., maar dan met een agrarische tint. Het mirakel, dat mensen die opgegroeid zijn met varkens achter het huis en orgelmuziek het toch ver kunnen schoppen, moet vooral zichtbaar blijven.

Er is trouwens een omslag gaande in het voetbal. Het tijdperk van de kolonelsparade in de dug-out lijkt voorbij. Scala, Jorge, Van Hanegem, zelfs Van Gaal rekken zich langs de zijlijn nog zelden op tot martiale karikaturen. Ze geven veeleer de indruk een voetbalwedstrijd te ondergaan als een retraite. Zo niet in bidstand dan toch met een ontwikkeld gevoel voor ingetogenheid. Moderne heiligen bijna. Er is een rimpeling van beschaving over het trainersgilde gevallen. Ook hier bevestigen de uitzonderingen de regel.

De explosieve jubel die over Guus Hiddink neerdaalde bij zijn rentree in Valencia was van een ontroerende schoonheid. Vierduizend mensen bij de eerste training om Guus weer eens te zien... En wie is Guus? Toch ook maar een monnik achter een mannequin-waas. Nooit eens een vlaag van mooie razernij. Een oogwimper die neervalt, een trek aan de sigaret, een halfgebakken grijns en af en toe opgeblazen wangen als hij diep nadenkt... daarmee is zijn perpetuum mobile op de bank zowat uitgeput. En buiten het veld is hij al helemaal introvert. Geen tien Spanjaarden die het geluid van zijn schaterlach kennen. Autisme op golfschoenen, molenwieken in de leegte van de fairway: veel meer laat hij van zichzelf niet los. En toch, zo blijkt, wordt Hiddink in Valencia als een antieke zonnekoning op handen gedragen.

Westerhof, Hiddink, Floro... ze staan midden in het voetbal maar zonder de ruwe scepsis van de proleet, zonder de gespeelde provocaties, zonder de paukenslagen van de gedecoreerde worst. Ze doen denken aan kruidenthee, zachte woorden, een pyjama. Het komt dus wel goed met het voetbal. De dag dat de laatste barbaren in de dug-out en/of in de bestuurskamers zijn opgeruimd valt het met de spelverruwing ook weer mee. Hedy d'Ancona had zich daarom de moeite van een diepzinnige overpeinzing over elleboogstoten en andere frivole excessen kunnen besparen. Toen ik las dat ze een hele namiddag had uitgetrokken om in Breda met Ed Nijpels, Jeu Sprengers en een lokale caféploeg te gaan brainstormen over een betere wereld begon mijn elleboog te jeuken. Er zijn buiten dat opstootje tussen Wouters en Gascoigne wel een paar andere brandhaarden van normvervaging te bedenken.

Ach, sport en politiek! Waar de twee werelden elkaar raken ontstaat folklore. Soms zelfs boosaardige folklore. Mannen als Westerhof en Hiddink zijn met hun gepolijste autoriteit beter uitgerust om het ethisch reveil in de sport te injecteren dan d'Ancona en Nijpels die à la limite toch nooit verder komen dan wat electoraal geroezemoes. Een zinvol alternatief voor de Bredase koffieklets was een brandbrief aan Gullit geweest. Met het dwingende verzoek nooit meer voor AC Milan te voetballen. Vuurwoorden in het mooie handschrift van Hedy: Ruud, je kan niet van Mandela houden en terzelfdertijd als nimbus van Berlusconi een publicitaire impuls geven aan de vorming van een neo-fascistische regering.

Het onbehagen van een Bredase caféploeg over de verloedering in de sport is legitiem, de gewetensnood van een vedette is misschien efficiënt.

    • Hugo Camps