L.A. Galerie

T/m 29 april in L.A. Galerie, Fahrgasse 87 Frankfurt am Main. Di t/m vr 13-18u., za 11-16u. Prijzen: 1600 tot 15.000 Duitse Marken. Kunstenaarsboeken van Irene Peschik zijn t/m 21 april te zien in de Frankfurter Sparkasse, Tongesgasse 40 Frankfurt.

De bankstad van Duitsland, Frankfurt am Main, waar vorige week de galeriebeurs Art Frankfurt voor de zesde maal plaatshad, probeert al jaren haar financiele imago te paren aan een bloeiend cultureel leven. Van alle Duitse steden besteedt Frankfurt procentueel het meeste geld aan cultuur. Een nieuw museum voor hedendaagse kunst verrees er in 1991 - en daarop vooruitlopend vestigde zich rondom het museum nabij de Romerberg, het hartje van de oude stad, al een reeks nieuwe galeries.

Voordien waren de meeste galeristen neergestreken aan de overkant van de rivier, achter het kunsthistorische museum Stadel. Maar omstreeks 1990 ontstond een crisis op de kunstmarkt en bovendien veroorzaakte de Duitse eenwording een aanzienlijke belastingverzwaring die verzamelaars tot zuinigheid noopt. Diverse galeries in Frankfurt hebben hun deuren moeten sluiten, waaronder gerenommeerde als Troster & Schluter, Loehr en Hilger.

De L.A. Galerie, die ook op de beurs een stand had, zit vlak achter het moderne museum in een straat waar twee jaar geleden nog vier galeries gevestigd waren; alleen deze kleine, sympathieke galerie wist te overleven. L.A. concentreert zich op kunstenaars die fotografie verwerken in hun beelden, schilderijen of installaties, en op het gebruik van bijzondere fotografische procede's.

In de expositie van de Duitse Irene Peschik (1937), Die Abweichung des Blicks, is het motief het vastleggen van licht en zijn weerkaatsing. Op de expositie hangen veel abstract uitziende beelden, zoals een patroon van gefilterde strepen blauw licht dat herinnert aan de lichtval door een gekantelde luxaflex (in werkelijkheid zijn het twee rijen metalen staven die tegen een helle lichtbron zijn gezet, waarna de donkere delen licht zijn afgedrukt en de lichte juist donker). Peschik noemt zulke beelden 'Er-scheinungen', ze legt uit dat ze niet meer dan een glimp wil aanduiden van iets wat niet eens de tijd heeft om echt beeld te worden, omdat het alweer dooft of een andere vorm aanneemt.

Haar donkere-kamerexperimenten zijn interessanter als er wel iets te herkennen is. In een serie foto's van stillevens is een modelscheepje te onderscheiden, dat door de variaties in belichting gaandeweg doet twijfelen of het niet juist reusachtig groot is, en van heel ver af waargenomen.

    • Renée Steenbergen