Het laatste tv-interview met regisseur Frederico Fellini

Fellini by himself. Ned.3, 23.01-23.51u.

Ter inleiding op het vijf films grote Fellini-retrospectief dat VPRO en NOS ondernemen en dat zondag a.s. wordt begonnen met de uitzending van maar liefst twee films op een avond (La strada en de minder bekende, weergaloze 'commedia all'Italiana' I vitelloni), wordt vanavond het laatste televisie-interview met de vorig jaar overleden Federico Fellini uitgezonden.

Begeleid door privé- en filmfoto's en meer nog door Fellini's eigen wulpse tekeningen en aquarellen, die alle doen snakken naar de films, ontrolt zich een mooi gesprek dat werd gemonteerd als een soort stream of consciousness. Wijs en speels spreekt Fellini, van de hak op de tak, over zijn jeugd, over zijn geloof in lotsbestemming en in de macht van het beschikbaar zijn voor toeval, over zijn mentor Roberto Rossellini, over vrouwen in het algemeen en Anita Ekberg in het bijzonder en over de invloed van Amerika en de Amerikaanse film op de jonge provinciale Federico die in 1940 in Rome arriveerde: “De roomse leer zag het leven als een kruisgang, het fascisme wilde je je leven laten vergooien voor je vaderland. Gelukkig waren er ook Fred Astaire, Mae West, de Marx Brothers, Mickey Mouse.”

Vast element in het gesprek dat werd gevoerd door de journalist Jean Claude Giuicelli, is de verhouding tussen Fellini's films en zijn werkelijkheid. Al zijn films verwijzen naar en gaan terug op autobiografische elementen, daar laat hij geen twijfel over bestaan. Maar het Rimini waar hij in 1920 geboren werd is verdwenen, terwijl het Rimini dat hij 'fantaseerde' voor I vitelloni en Amarcord nu 'veel meer deel uitmaakt van mijn leven dan het Rimini aan de Adriatische kust'. Op die manier heeft hij - foto's uit bijvoorbeeld 8 1/2 staven dat - in zijn films zijn leven helemaal bedacht, tot en met zijn eigen geboorte: “Voor mij zijn verzonnen gebeurtenissen echter dan wat er werkelijk is gebeurd.”

    • Joyce Roodnat