Slechte wetten

Saamhorigheid was er alleen tijdens de oorlog, zeggen de ouderen. Men vindt de maatschappij nu individualistisch.

Niemand houdt zich meer aan wetten en voorschriften, normen en waarden verdwijnen. Een mogelijke oorzaak is dat de wetten en voorschriften niet goed zijn. Het volgende voorbeeld van de toepassing van de milieuwetten betreft de scheepswerf van mijn zoon. Een kleine scheepswerf die stalen jachten bouwt, 50 procent export, hooggeschoold personeel, maakt (nog) winst. Om het casco strak te kunnen afleveren, moet het gestrekt worden, dat wil zeggen dat er met hamers op de romp geslagen wordt en dit maakt lawaai. Niemand in de naaste omgeving ervaart dit als hinderlijk. Nu komt er een nieuwe bewoner, die een klacht indient wegens geluidshinder. Bij controle blijkt de werf geen hinderwetvergunning te hebben (het bedrijf bestaat meer dan honderd jaar). Er volgen geluidsmetingen, waaruit blijkt, dat gedurende 60 uur per jaar, verdeeld over 3 weken, het geluidsniveau boven de wettelijke norm ligt. De gemeente weigert een hinderwetvergunning en dreigt met bedrijfssluiting. Om aan de norm te voldoen moeten dusdanig kostbare verbouwingen worden uitgevoerd, dat ze financieel niet haalbaar zijn. Subsidie is er niet bij, bankkrediet evenmin, omdat de bank - terecht - zegt, dat het economisch onverantwoord is. Hierdoor komen zeer goede vaklieden in de WW en veel toeleveranciers verliezen omzet. De nieuw aangestelde ambtenaar, belast met de uitvoering van de nieuwe milieuwet, antwoordde hierop als volgt: “Die paar mensen meer in de WW merkt toch niemand?” Het personeel van de werf zegt nu: “Je mag wel stelen, door rood licht rijden, banken beroven etcetera, maar je mag niet meer werken en je eigen brood verdienen. Onze overheid bevordert werkloosheid in plaats van haar te bestrijden. Ik stem voortaan op de CD.” Zo reageren gefrustreerde mensen.