De doos

De thrillers van Dick Francis gaan eigenlijk over paarden. Ik heb eens met zijn vertaler zitten praten. Toen ik zei dat ik een thriller wou schrijven die eigenlijk over koeien ging, dacht hij dat ik hem voor de gek hield. Maar serieus, ik had precies uitgedokterd hoe een koe de dader zou ontmaskeren.

Of een roman, de koe als metafoor voor onze eenzaamheid. Of iets documentairs, koeien als het proletariaat van onze tijd. Kortom, ik heb altijd nog eens een jaar van mijn leven aan koeien willen wijden. Vraag me niet waarom. We zijn hier niet bij Ischa Meijer.

Ik heb heel wat boeken over koeien gekocht. Ze staan netjes naast elkaar in de kast.

Ik heb heel wat over koeien uit de krant geknipt. Genetische manipulaties of mestinjectie. Abortus-bang of gekke-koeien-ziekte. Oormerken of veetransport. O ja, denk ik dan, koeien! Ik zet er een kruis bij en bepaal mij tot het overige nieuws: spanningen, onlusten, gevechten, hier en daar een bloedbad.

Eerst een kruis, dan uitknippen, dan in een doos. Die doos zit ondertussen tot de rand toe vol, twintig centimeter knipsels over koeien. Let wel, ik heb die knipsels niet gelezen, en die boeken evenmin. Dat is allemaal voor later, dat ene jaar, het jaar van de koe.

Omdat ik me zo voor koeien interesseer, lees ik eigenlijk nooit wat over koeien.

    • Koos van Zomeren