'Rabin is blind, ons laatste uur heeft geslagen in Israel'

JERUZALEM, 29 MAART. “God heeft ons bevolen in Hebron stand te houden”, oreert Chaim Druckman, hoofd van het theologisch opleidingsinstituut Jesjivat Or Etzion, met hese stem. Breed met zijn armen zwaaiend vervolgt hij: “Luidkeels moeten we schreeuwen dat de ontruiming (van Hebron) onmogelijk is. Als joden niet in Hebron kunnen wonen, waar dan wel?”

Druckman, één van de initiatiefnemers van de joodse nederzetting in Hebron, was gisteren een van de sprekers op een bijeenkomst onder het motto 'Vredescrisis, kans of ramp', georganiseerd door de Rabbijnse Alliantie voor het Volk en Land van Israel. In een volle zaal van het Renaissance-hotel, knikken veel van zijn toehoorders instemmend. Sommigen reageren erg emotioneel op brandende redevoeringen tegen plannen van de regering Rabin om aan de joodse aanwezigheid in Hebron een einde te maken. “Wat moeten we doen. Rabin is blind. Ons laatste uur heeft geslagen”, zegt Druckman.

Er komt een gloed van blijdschap over het nogal grauwe gezicht van Chaim Druckman als hij in herinnering brengt hoe hij en anderen 26 jaar geleden met de Thora (de perkamenten gebedsrol met de tekst van de vijf boeken van Mozes) zingend door de straten van Hebron dansten. “Er hingen een jaar na de Zesdaagse oorlog nog witte vlaggen uit de ramen van de huizen. De Arabieren realiseerden zich toen dat Hebron van ons is, dat we naar het huis terugkeerden waaruit we door het Arabische pogrom in 1929 waren verdreven. Ze rekenden op wraak. Nu de Arabieren anders spreken is dat alleen onze fout. Als we hadden gezegd: we zijn thuis gekomen, zou iedereen dat hebben aanvaard. In plaats daarvan bleven we maar praten over bezette gebieden, bezette gebieden. Dat is onze tragedie.”

Shlomo Gold, de rabbijn van Kehilat Zichron Yosef, Har Nof, in Jeruzalem, ziet zwarte wolken boven Israel samentrekken en het overwegend religieuze gehoor knikt: “Het joodse volk is nog nooit zo verdeeld geweest als dezer dagen het geval is. Het lijkt veel op de situatie vóór de val van de tweede tempel (die dank zij de verdeeldheid van het volk van Israel in het jaar 70 door de Romeinen werd vernietigd). Er hangt al een half jaar een schaduw boven onze hoofden. De politieke strijd ontaardt in een cultuur-strijd. Links heeft geen idee van de heiligheid van het land, wat het voor ons betekent. We moeten niet meer aardig zijn nu de beslissing nadert. We moeten luisteren naar wat de Palestijnen zeggen: de vernietiging van de staat Israel is hun uiteindelijke doel. Kunnen we daar blind voor zijn? Wat zich gaat afspelen zal het joodse volk voor generaties verdelen. Joden zeggen tegen joden: Juden heraus! Laten we tot God bidden dat hij onze leiders wijsheid schenkt, dat hij hun de ogen opent.”

Over de misdaad van kolonist Baruch Goldstein, in de moskee in Hebron op 25 februari, die de directe aanleiding is tot de scherpe controverse om de joodse aanwezigheid in Hebron, wordt vrijwel niet gesproken op deze middag in Jeruzalem en ook de Palestijnen komen nauwelijks aan de orde, alsof ze er niet zijn en de joodse aanspraken op het 'Erets Israel', het land van Israel, hen in het luchtledige kan laten verdwijnen.

Als Gold dan toch even bij Goldsteins moord stilstaat ligt de nadruk niet op de veroordeling van de moordpartij in de moskee maar op de manier “waarop onze regering zich voor de hele wereld heeft vernederd en niets anders riep dan: wij schamen ons, wij schamen ons”. Voor deze rabbijn en de anderen is het belangrijker, van doorslaggevende betekenis, dat God Hebron aan Abraham heeft beloofd, zoals hij het land van Israel aan het joodse volk heeft toegewezen.

Vicky Berglass, een onderwijzeres en moeder van acht kinderen, inwoonster van één van de 140 nederzettingen in de bezette gebieden nabij Nablus vertelt dat door de vredespolitiek van de regering Rabin haar “droom in diggelen ligt”. “Rabin heeft gezegd dat de aanwezigheid van ons in Judea en Samaria een vergissing is. Het kan hem niet schelen hoe ongelukkig we zijn. In zijn handen zijn we onderhandselingskaarten. Er is een nieuw zionisme in ons land, economisch zionisme. Dat is belangrijk. Popconcerten van Madonna en Michael Jackson zijn nu belangrijker voor onze jeugd dan zionistische waarden, dan de liefde voor het land van Israel. Ik moet opnieuw bedenken hoe ik mijn kinderen moet opvoeden. Is dat niet verschrikkelijk?”

Ze vertelt over de doodsangsten die ze uitstaat als haar dochter in de stad een afspraak heeft en 's nachts over de wegen in de bezette gebieden naar huis moet terugkeren en over haar zoontje Eli die bang is met de bus van de nederzetting naar school te gaan. Het is Vicky opgevallen dat er door moeders in de nederzettingen als gevolg van de nieuwe onzekere situatie “meer tegen onze kinderen wordt geschreeuwd dan ooit het geval is geweest”.

Donderdag zal in de joodse wijk Kyriat Arba, bij Hebron - niet in Hebron zelf - een grote protestmanifestatie plaatshebben tegen plannen van de regering Rabin om aan de joodse aanwezigheid in Hebron een einde te maken. Om veiligheidsredenen weigerde de legerleiding gisteren de demonstratie in Hebron te laten plaatshebben.

    • Salomon Bouman