Hoog gegier voor gladde pop

Concert: Take That. Gehoord: 28/3 Ahoy', Rotterdam. Herhaling: 2/4 Ahoy', Rotterdam.

Beugels, brillen, mini-borstjes. Het was een zaal vol ontluikend vrouw-zijn, gisteravond in de Ahoy'. Duizenden meisjes tussen twaalf en achttien jaar waren samengekomen voor het eerste Nederlandse concert van Take That. Toch was de zaal, die weliswaar 'uitverkocht' heette, maar voor driekwart gevuld. Wijs geworden door de ervaringen met het vergelijkbare publiek dat bij de Amerikaanse tieneridolen van New Kids On The Block en masse was flauwgevallen, had de organisatie de druk van naar voren stormende fans deze avond verkleind door minder mensen toe te laten.

Nog voordat de vijf jongens van Take That waren aangetreden, klonk het hoge gegier, dat alleen door meisjeskelen kan worden voortgebracht, al door de ruimte. En toen ze er eenmaal stonden, onttrokken duizenden wuivende armen het podium aan het zicht. Gelukkig hingen aan weerszijden videoschermen waarop Gary, Howard, Robbie, Jason en Mark steeds in volle close-up te zien waren.

Gary Barlow is de voornaamste zanger, maar ieder lid van de groep heeft zijn eigen aanhang. Zo bleek uit de overal opgehangen spandoeken. De vijf hebben dan ook ieder een eigen kwaliteit: Howard kan dansen, Robbie doet brutaal, en Gary goedmoedig. Muzikaal waren hun kwaliteiten, behalve bij zanger Barlow, minder makkelijk te ontdekken.

Een uitgebreide band met blazers, percussie en piano verzorgde de begeleiding. De gladgestreken, lichtvoetige nummers, die vaak een verwijzing naar zoetgevooisde soul in zich hebben, klonken perfect. Het was hard en gestroomlijnd. Daarbij vergeleken was de presentatie van Take That zelf nogal krukkig. Hoewel ze soepel via kabels vanaf het balkon, achter op het podium, naar beneden kwamen roetsen en met elkaar een soort schoolplein-akrobatiek uitvoerden, haalden die kolderieke intermezzo's de vaart uit de show. Jason deed alsof hij de tekst vergeten was, Howard vormde een danspaar met een pop en Robbie deed Elvis Presley na.

In zwarte pakken met gleufhoeden en slobkousen werd een gangster-act gedaan, compleet met flitsende wandelstokken en een decorstuk van een antieke auto. Maar de vijf hadden hiervoor te weinig stijl. Het leek nog het meest op een mindere versie van de kinder-gangsterfilm Bugsy Malone.

    • Hester Carvalho