Voorspelbare winnaar van het Nationale Songfestival

Even leek het erop dat de Nationale Finale van het Eurovisie Songfestival een serieuze aangelegenheid geworden was. Niet alleen droeg presentator Paul de Leeuw zaterdagavond tijdens de live-televisieuitzending uit het Haagse AT&T Danstheater tegen zijn gewoonte in een kostuum met stropdas, maar ook de reputatie van onze vertegenwoordigster op 30 april in Dublin riekt naar prestige.

De 49-jarige Willeke Alberti, geliefd bij het grote publiek en in de grachtengordel, beschikt over zo veel allure en professionaliteit dat ze, in tegenstelling tot menige minder door de wol geverfde collega, een afgang op het internationale podium niet vreest.

Drie of vier van de acht voor de nationale finale - zonder kennis van de identiteit van de schrijvers - geselecteerde liedjes zouden niet eens een slecht figuur geslagen hebben in Europa. Het bekende ritueel van de jurering door twaalf provinciale jury's leidde echter tot een minder fortuinlijk resultaat. Het winnende liedje bleek Waar is de zon?, een nogal traditioneel songfestivalnummer, gecomponeerd door de eerdere winnaar Edwin Schimscheimer en met een tekst van de in deze kringen debuterende Coot van Doesburgh.

Meer verrassende kandidaten als Laat ons dansen en Zomaar een dag, toevallig beide met een tekst van Paul de Leeuw, konden geen genade vinden in de ogen van de stemgerechtigden, al eindigde de laatste titel op de tweede plaats, vooral dank zij de stemmen uit de Randstad. Misschien geeft dit resultaat aanleiding tot een debat over het feit dat Drente en Flevoland evenveel stemmen mogen uitbrengen als Noord- en Zuid-Holland. Speelt Cyprus in de Europese finale ook niet altijd Griekenland de bal toe, met totale veronachtzaming van de kwaliteiten van de Turkse inzending?

Het is de niet geringe verdienste van de songfestivaltraditie dat miljoenen voor het scherm gezeten zich druk plegen te maken over een zo gewichtige problematiek. De formule van de Nationale Finale, waarbij elk liedje voorgesteld werd door een 'mascotte' die iets met Willeke te maken heeft, schonk extra materiaal tot overdenking. Zo moeten wij ons misschien wel zorgen maken over de mededelingen van haar natuurgenezer, een meneer uit Venlo, die Willeke helpt als ze in de knoop zit (“niet psychologisch of fysiek, maar emotioneel”). Met haar mascotte voor het winnende liedje, die ook mee mag naar Dublin, zit ze in ieder geval goed: de populaire quizmaster Frank Masmeijer vertegenwoordigt de gezonde volkssmaak en wist zich dus ook al bij zijn gesprekje met De Leeuw, die zijn antipathie niet onder stoelen of banken stak, verzekerd van “een sterk liedje”. En wie weet geldt ook in Europa wel dat innovatie minder op prijs gesteld wordt dan voorspelbaarheid. Een plaats bij de eerste tien mag dan ook niet worden uitgesloten.

    • Hans Beerekamp