Paringsdansjes van circusfiguren vol gemeenplaatsen

Voorstelling: Ware liefde door Theatergroep Carver i.s.m. het Onafhankelijk Toneel. Regie: Mirjam Koen. Spel: Beppie Melissen, Leny Breederveld, Ria Eimers, Bert Luppes, Loek Beumer. Decor: Marc Warning. Muziek: Truus Melissen, Louis ter Burg. Gezien: 25/3 Bellevue, Amsterdam. T/m 2/4 aldaar. Tournee t/m 28/5.

“Samen zullen we zorgen dat het een fantástische avond wordt!” Feestelijk zien de dames en heren in Ware liefde er zeer zeker uit. Ze dragen chique uitgaanskleding, trekken luidruchtig de aandacht en bewegen zich opgewonden over het bloedrode tapijt. Toch zijn zij niet voor de lol in het naamloze hotel bijeengekomen. Ze zijn hier omdat ze zich eenzaam en onbegrepen voelen. Voor hen is de zoektocht naar de ideale geliefde een intens serieuze aangelegenheid.

Carver maakt op improvisaties gebaseerd theater dat dicht bij de alledaagse werkelijkheid staat. Ter voorbereiding op hun nieuwste produktie bezochten de spelers een vrijgezellenweekend in een van die landhuizen uit de advertenties. Veel van wat zij daar zagen is inderdaad in de voorstelling terechtgekomen. De ranzige kennismakingsspelletjes, de stuntelige gesprekjes, de afwijzingen en de valse hoop - dat alles werd sterk uitvergroot en met een licht-absurdistische toets in scène gezet.

Als ze niet zo vreselijk op zichzelf gefixeerd waren, zou je bijna medelijden krijgen met deze ongelukkige alleenstaanden, die steeds op het verkeerde moment tot handelen overgaan en steevast de verkeerde toon treffen. Uiteraard levert hun geblunder een paar alleraardigste slapstick-fragmenten op. Zo probeert een man (gastacteur Bert Luppes) met zijn voet de kous van een vrouw uit te trekken. Zijn tenen blijven achter het elastiek haken en de prille romance eindigt in toornig tandengeknars.

Zijn rivaal slaat het geworstel gade en concludeert deskundig: “Tederheid bestaat niet.” In plaats daarvan ziet hij alleen maar 'paarbevorderend gedrag'. De paarvorming wordt echter bemoeilijkt doordat het gezelschap drie vrouwen en slechts twee mannen telt. Het oneven aantal leidt tot de onvermijdelijke scènes van jaloezie, gekwetstheid enzovoort.

Hol galmende tangomuziek schalt uit twee enorme speakers. Ware liefde is vooral een dansproduktie, waarbij de spelers ritmisch over de vloer rollen, behendig langs brandende kaarsen rennen en lenig als katten op stoelen en banken springen. Hoe spectaculair ook, toch klopt er iets niet met die choreografieën. Ze passen lang niet altijd bij de situatie en ze lijken te veel op circusnummers. Circus, daar is niets op tegen. Het is alleen jammer dat de volbloedartiesten van Carver steeds hetzèlfde kunstje vertonen. Een uit de hand lopend paringsdansje hier, een mistroostig vrijpartijtje daar, gelardeerd met wat cabareteske terzijdes - daarmee hebben we het wel gehad. Over de karakters valt weinig te melden: die zijn zo plat als een dubbeltje.

Anderen hebben het eeuwige menselijke tekort al heel wat vileiner in beeld gebracht en Carver heeft zelf ook weleens minder vrijblijvende voorstellingen gemaakt. Wisten de personages in Café Lehmitz nog een zekere ontroering te wekken, hier wekken ze hoogstens hilariteit. Welbeschouwd is Ware liefde één lange aaneenschakeling van gemeenplaatsen. Die het bij de grote schare Carver-fans blijkbaar heel goed doen, want op de tribune werd flink gegniffeld.