Hnguh

Hoe oud bent u nu?

Eh, negen maanden. Bijna tien trouwens, het is al weer eind maart.

Bevalt het, mens zijn?

Heel prettig tot nu toe, kan niet anders zeggen. Ik zou wel willen lopen, zoals mijn ouders, maar dat kunnen wij blijkbaar niet.

Dat verandert hoor, als het goed is kunt u dat over een tijdje ook.

Dus ik blijf niet zoals ik nu ben?

Nee, u wordt zoals uw ouders.

Dus toch. Dat zat ik me af te vragen. Of ik nou gewoon een kleine kruipende soort was, of dat dat iets tijdelijks is.

Hoe kwam u daarbij?

Ik kreeg het gevoel dat ik steeds groter werd.

Hoe merkte u dat?

Mijn ouders zuchten steeds dieper als ze me optillen. En het gordeltje van de wandelwagen. Dat hebben ze een half jaar geleden ingesteld, en zo langzamerhand zit dat behoorlijk strak. Trouwens, dat branderige gevoel aan je billen, hou je dat?

Nee, dat gaat weg.

Nou gelukkig maar, want daar wordt ik soms echt helemaal gek van. En Mauw, wordt die ook zo groot?

Nee, die blijft zoals hij is.

Aha! Dus die kan ik straks aan. Leuk om te weten, kan ik vast een beetje nadenken over wat ik straks allemaal met hem ga doen.

Waarom speelt u niet met uw speelgoed?

Waar denkt u dat ik mee bezig ben?

U speelt met een tube handcrème, de afstandsbediening en een draadloze telefoon, maar die kleurige dingen daar, dát is speelgoed.

Hmm, lijkt me stug. Ik heb er in elk geval nog nooit iemand mee zien spelen. Wel met deze dingen, daar zitten ze de hele tijd mee in hun hand.

Kijk, dit is bijvoorbeeld een toetertje, toet-toet!

Ja dat doen zij ook af en toe, maar u denkt toch niet dat ik daar in trap? Dat is alleen maar om mij wijs te maken dat dat gekleurde spul leuk om mee te spelen is. Zodat zij ondertussen met het echte speelgoed kunnen spelen. Dat is het leuke van deze dingen: dat zij er ook mee willen spelen. Want dan moeten ze het afpakken, en dan kun je lachen.

Soms lacht u kirrend vanuit de onderbuik, soms is het meer een soort gehinnik vanuit de keel.

Dat gehinnik is een soort zenuwenlachje, denk ik. Dat is toch niets bijzonders? U heeft het ook, viel me op.

U zegt vaak 'hnguh', wat betekent dat?

Grappig dat u daar naar vraagt, het is mij ook opgevallen dat grote mensen dat woord nooit gebruiken. Kennelijk drukt het iets uit dat alleen baby's hebben. Althans: willen uiten.

Maar wat is dat dan?

Tja, een soort combinatie van welbehagen en genegenheid. Dat je het leuk vindt om met iemand op dat moment op die plaats even contact te hebben. Misschien dat grote mensen dat gevoel wel kennen, maar ze hebben er geloof ik geen uitdrukking voor. Bij grote mensen is het óf 'ik hou van je', óf 'hè, gezellig'. 'Hnguh' zit daar zo'n beetje tussenin. Begrijpt u?

Ik geloof het wel. Mag ik u bedanken voor dit onderhoud?

Geen dank, maar voor u weggaat, zoudt u mij misschien even dat stukje soep kunnen aangeven dat daar ligt?

Soepsténgel, bedoel je.

Een stukje chocoladereep noem je een stukje chocola, dus dan is een stukje van een soepstengel toch een stukje soep?

Nee, het is iets ingewikkelder.

Hoe zit dat dan?

Tja, dat heeft met taal te maken.

Taal noemt u dat? Daar gaat alles mee hè, wat de mensen doen?

Klopt.

Taal. Hnguh.

    • Jan Kuitenbrouwer