'Het lijkt me zalig om de borst te geven'

Wie als man geboren is, kan zich meestal slecht voorstellen hoe het zou zijn om als vrouw door het leven te gaan. En omgekeerd. Annemarie Oster vroeg aan twaalf mannen uit verschillende beroepen en van verschillende leeftijden hoe zij zichzelf als vrouw zouden zien.

Als vijfde Adriaan Morriën (81), schrijver.

“Het idee van vrouw-zijn trekt me wel aan omdat het zo sensationeel is. Ik zou meteen lesbisch worden. De gedachte dat ik een man zou moeten kussen, een Nederlandse man nog wel, een volwassen man, vind ik heel griezelig. Mijn homofiele component gaat naar meisjesachtige jongens uit, liefst van Aziatische afkomst, met een beetje vals karakter.

Die leertijd lijkt me zo leuk. Niets weten, dat hele gebied moeten verkennen en natuurlijk van de ene verdwazing in de andere vallen. Als lesbisch meisje zou ik waarschijnlijk ongelukkig verliefd zijn. Er is niets mooiers dan liefdesverdriet. Eigenlijk kun je het niet au sérieux nemen. Reken maar dat ik wist wat ik met die andere vrouwen zou doen: aaien, kijken, samen eten, uitgaan, en dan in bed vrijen, kussen, likken, van top tot teen, van voren, van achteren, van onder, van boven. Dat zou me een salvo van orgasmen geven. Donders gezellig lijkt me dat. Ik liet me het liefst behándelen, lijdzaam, althans in eerste instantie, als een stuk speelgoed in de handen van mijn vriendin. Jammer dat de zogenaamde seksuele revolutie ook de lesbische liefde comme il faut heeft gemaakt. Dat is het enige wat ik er op tegen heb. Als je denkt aan zo'n Vita Sackville West die zich als man vermomde en ging reizen...

Ik weet niet of ik monogaam zou zijn, dat ligt niet in mijn aard en visie. Je moet uitgaan van absolute promiscuïteit en dan zie je maar hoeveel minder polygaam je wordt.

Een van de dingen die ik vrouwen altijd een beetje heb benijd is kinderen krijgen. Ik zou intens genieten van die negen maanden. Ik zou wel een tweeling willen hebben, zoontjes. Leuk voor een moeder, van die rakkers in je wieg. Tegen de bevalling zou ik niet opzien, nee. Pijn bindt juist hechter aan een kind. Je hebt je een opoffering getroost.

Het lijkt me zalig om de borst te geven. Dat vind ik een puur erotische handeling want er komt nog een kwaliteit bij, die van het voeden. Je kleine schat die je uit je buik hebt gewrongen is toch wat anders dan zo'n vreemde man die zich eerst uit moet kleden.

Ik weet niet of ik zelf grote borsten zou willen hebben. Ik houd wel van een flinke borst die zwabbert. Als ik moest kiezen voor een type, ik zou alle types willen zijn: de mooiste vrouwen zie je gewoon op straat, in de tram, het krioelt er van. Misschien was ik meisjesachtig, dan had ik een robuuste Noordhollandse dame als vriendin, die mag dan gerust ouder zijn.

Als beroep voel ik wel wat voor beeldhouwen of ik zou graag goed kunnen tekenen. Mode ontwerpen. Dan had ik een uitgebreide garderobe zoals mijn dochters. Pas nog mochten ze allebei een hoed van me kopen. Ik zou uitstekend gekleed gaan, dan weer chic, sexy, dan weer stemmig, nooit het zelfde. Ik heb veel vriendinnen hun kapsel van het hoofd gepraat. Zelf zou ik, als ik kastanjebruin haar had zoals vroeger, het sluik over mijn schouders laten vallen, maar het ook af en toe opsteken. Ook zou ik wel het meisje willen zijn uit mijn fantasie: dat met gouden krullen en een blos op haar wangen met laarsjes in de sneeuw stapt, zo van een jaar of drieëntwintig. Of een tengere vrouw die toch kracht had. Ik houd van contrasten in een persoon. Als ik blauwe ogen had, zette ik ze in een zwarte lijst. Ik droeg veel blauw, van nachtblauw tot kobalt, en ook wijnrood, van Dijck-bruin. En als ik een negerin was, zou ik geel dragen, maar ook vooral zwart: een pikzwarte negerin in een zwart mantelpakje. Ik zou heel geil op mezelf zijn en veel tijd voor de spiegel doorbrengen. Om te beginnen zou ik urenlang naar mijn kut zitten kijken.

Zoals ik zelf verliefd kan worden op vrouwen die een beetje gewoon worden gevonden, zo zou ik alleen willen opvallen voor het opmerkzame oog, voor iemand die als een van de weinigen mijn kwaliteit ontdekt. De feministen zeggen het, maar het is waar, we leven in een mannenwereld en dat betekent: zodra een vrouw een voet buiten de deur zet, begeeft ze zich op het gebied van de vijand. Dat lijkt me een latente angsttoestand. De kans dat je verkracht of vermoord wordt, is betrekkelijk gering maar de kans dat je wordt geconfronteerd met dingen waar je niet van bent gediend en waar je je moeilijk tegen kunt verzetten, is toch vrij groot. Nou ja, er is risico aan het vak hè. Etre belle femme est un dur métier, schreef Baudelaire. Erger is natuurlijk als je helemaal niet wordt lastig gevallen. Als je onaanzienlijk bent of zo lelijk dat je daardoor weer opvalt. Een man is eigenlijk veel minder zichtbaar dan een vrouw.

Als heteroseksuele vrouw zou ik, als het moet, kiezen voor iemand als Mastroianni maar die vind ik eigenlijk te klein. Delon misschien toen hij jong was maar nu kom ik toch weer bij dat gluiperige. Ik kan me voorstellen dat je als vrouw de dupe zou kunnen worden van iemand die straft. Nee, dan liever een rustige Spanjaard. Henk Jurriaans vind ik een aantrekkelijke man, die bruine, opmerkzame ogen. Ik val op blikken. Ja, en het moet toch ook een uniek gevoel zijn om het warme vlees van iemand van het andere geslacht in je lichaam te voelen binnendringen.''

    • Annemarie Oster