Gullit, sport en politiek

Deze week zal Ruud Gullit een beslissing nemen over de voortzetting van zijn hoogst opmerkelijke loopbaan.

Hoewel hij 32 jaar wordt, zal menige topclub nog een contract met hem willen afsluiten. Als hij de raad opvolgt van zijn vader blijft hij bij Sampdoria. Die club stak zijn nek uit voor de voetballer die in de herfst van zijn carrière leek beland, zowel lichamelijk als psychisch. Hij zou ook bij FC Barcelona terecht kunnen. Cruijff had in zijn Feyenoord-periode een belangrijke invloed op zijn loopbaan. Maar of zijn aanstaande vrouw voor een verhuizing naar Catalonië voelt, is zeer de vraag. De verleiding is groot terug te keren naar AC Milan dat de verloren zoon graag weer in de armen sluit. Sinds een maand of vijf staat die voor de hand liggende rentree (Gullit: “Ik ben altijd Milanista gebleven”) in een ander daglicht. De politieke ambities van clubpresident Berlusconi hebben de Italiaan bijna volledig ontmaskerd. Hij 'kocht' Milan ooit om zijn macht en aanzien te vergroten. Hij leek de aardige suikeroom, die de club dank zij grote investeringen en een bedrijfsmatige aanpak terug bracht aan de Europese top. Voor de spelers is hij nog steeds een morele steun.

Voor een belangrijke wedstrijd landt hij met zijn helikopter in het trainingskamp Milanello. Vorig seizoen, toen Milan in de competitie een voorsprong van negen punten bijna verspeelde, nodigde hij het team bij hem thuis uit voor een indrukwekkend diner. Berlusconi ontsprong de dans bij de operatie 'schone handen' tegen corruptie en mafia. Zijn netwerk Fininvest zit zo geraffineerd in elkaar dat hij persoonlijk niet kan worden aangesproken op wat de dochtermaatschappijen doen. Toch wordt hij verdacht van banden met de mafia. Zijn drie tv-zenders weerleggen voor het volk alle dubieuze praktijken. Intussen zorgt zijn politieke partij Forza Italia voor een electorale sensatie door goedkope doelstellingen te verkopen. Dat alles moet de sociaal bewogen Gullit tegen de borst stuiten. Berlusconi deed een paar maanden terug een knieval voor Gullit door zijn fout te erkennen: hij had de Nederlander niet moeten laten vertrekken. En vorig seizoen was hij wel zo glad om hem niet te kritiseren, want Il Tulipano Nero bleef mateloos populair in Milaan. Berlusconi wil Gullit graag in zijn bedrijf opnemen na zijn carrière. Maar laat hij zich nu teruglokken door een rechtse politicus? Sinds Gullit zich innig liet omhelzen door Nelson Mandela kan hij niet meer beweren dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben.