Biafra & Nixon

Jello Biafra & Mojo Nixon. Prairie Home Invasion (Konkurrent/Virus 137cd)

Jello Biafra (voormalig zanger van de Californische punkgroep Dead Kennedys, spreekbuis van ieder denkbare protestbeweging en omstreden oprichter van een platenmaatschappij) is na vijftien jaar in de muziekwereld nog altijd blut. 'I'm gettin' tired of being/ legendary and broke/ Being an old underground die-hard/ won't pay the kids' dental bills' zingt hij dan ook in het openingsnummer van zijn nieuwste cd Prairie Home Invasion.

Maar desillusies hebben Biafra er niet van weerhouden een vrolijke plaat te maken. Na samenwerkingen met de groepen NoMeansNo en DOA, die altijd grimmige resultaten opleverden, heeft Biafra nu zijn stem geleend aan de helse rock 'n roll van gitarist Mojo Nixon. Een moordende vierkwartsmaat, een pianist die over de toetsen rolt als Jerry Lee Lewis, driftige banjo's en met vibrato solerende gitaren stimuleren Biafra's hoge geitenstem tot bezeten uithalen.

Behalve de razendsnel gespeelde nummers zijn er ook een aantal minder nerveuze songs waar country 'n western-invloeden in doorklinken. Zoals het parodiërende Convoy In The Sky (verwijzend naar Johnny Cash' Ghostriders in The Sky) en Will The Fetus Be Aborted, dat een variatie is op het conservatieve lijflied Will The Circle Be Unbroken.

Jello Biafra blijkt ook op zijn vrolijker momenten een zwartgallige kijk op de Amerikaanse samenleving te houden, die hij vat in milde ironie: 'I love blacks and gays and Latinos/ as long as they don't move next door' (in Love Me, I'm A Liberal).

    • Hester Carvalho