Ouderenpartijen (1)

Karel Reestman slaat de plank volkomen mis als hij stelt dat ouderen hun heil maar moeten zoeken bij de gevestigde partijen (NRC Handelsblad, 21 maart).

Ik heb een hele historie van leeftijdsdiscriminatie achter de rug en heb daarover met CDA, PvdA en D66 gecorrespondeerd. De halve, nietszeggende en onjuiste antwoorden die ik heb gekregen, hebben zonneklaar aangetoond dat die partijen niet alleen mij, maar geen enkele gepensioneerde iets te bieden hebben, financieel noch qua begrip. Reestman vindt dat ouderen overal in moeten deelnemen. Mijn ervaring is dat je als oudere overal uit geweerd wordt onder het motto: “Jij hebt je tijd gehad, nu moet je een jongere een kans geven”.

Het probleem van ons kiesstelsel is, dat je je stem maar kunt uitbrengen op één partij en aldus gedwongen bent een totaal pakket te kiezen, waarin ook veel elementen voorkomen waar je het niet mee eens bent. Met de gecomputeriseerde stemmachines van vandaag is dat helemaal niet nodig. Door verkiezingsprogramma's ieder op gelijke wijze te differentiëren en de kiezer per onderwerp te laten stemmen, kan hij voor onderwerp 1 op partij A stemmen, voor onderwerp 2 op partij B, enzovoort. Alle leden van de Tweede Kamer worden dan deeltijdpolitici, net als die van de Eerste Kamer, zodat ze veel tijd buiten de ivoren toren aan het Binnenhof doorbrengen. Komt er een nieuw onderwerp in de Kamer aan de orde, dan stapt één ploeg op en treedt een andere aan. Zo kunnen er voor verschillende onderwerpen diverse machtsverhoudingen ontstaan, waarin de kiezers zichzelf kunnen herkennen. Nu dat nog niet bestaat, kunnen onrechtvaardig behandelde groepen alleen een proteststem laten horen, bij voorbeeld door te stemmen op een ouderenpartij.