Hollands Dagboek: Ben van Os

Ben van Os (1944) is ontwerper van filmdecors. Hij is getrouwd met Annemarie de Bakker, zij hebben twee zoons: Joost (21 jaar) en Marien (19 jaar). Van Os werd samen met Jan Roelfs genomineerd voor een Oscar in de categorie Art Direction voor de film 'Orlando' van Sally Potter en reisde om die reden af naar het gala in Los Angeles.

Vrijdag 18 maart

6.00 opgestaan. Marien brengt ons weg, hij doet dat graag want dan kan hij deze week de auto gebruiken.

8.00. De set van 'Hoogste Tijd'. Alles lijkt klaar, alleen moeten er nog een paar torens voor het licht worden geregeld. Frans Weisz wenst me veel succes.

Marien brengt ons nu naar Schiphol.

Na een rustige vlucht zien we bij aankomst in Los Angeles nog veel zichtbare schade van de aardbeving, maar er wordt hard aan het herstel gewerkt. In ons hotel onze kamer vol met bloemstukken en uitnodigingen voor parties. Jan is al in het hotel, hij is vandaag jarig (37). Vandaag zie ik hem voor het eerst sinds een lange tijd. Hij werkt nu in Vancouver aan de voorbereiding van de film 'Little Women' spelend in 1860. Ons hotel ligt in West-Hollywood, vlakbij de plek waar River Phoenix stierf in de nacht van Halloween op het trottoir voor de Viperclub van zijn vriend Johnny Depp.

Door zijn dood kon de film 'Dark Blood' waar Jan en ik aan werkten niet worden afgemaakt.

's Avonds naar de party van de Welsh-film 'Hedd Wyn' ter viering van hun Oscarnominatie. Aanwezig is Anthony Hopkins, hij vertegenwoordigt in persoon alle bekende dode en nog levende acteurs uit Wales, van wie de bekendste Richard Burton is. Jan komt ook binnen met zijn vriendin Marietta. We spreken op deze party behalve directeuren van Sony Classics ook Ziggy en Melody, de mensen van het PR-bureau van Sony Classics, die 'Orlando' uitbrengen in Amerika. Moe gaan we naar ons hotel, de jetlag speelt ons parten. 's Nachts telefoon van onze zoon Marien, hij is toegelaten op de academie, hij is dolblij, zijn leven krijgt vorm, de toekomst lacht hem toe.

Zaterdag

We doen wat inkopen in Beverly Hills Center, Annemarie koopt een namaak Issey Myake die ze kan dragen op de verschillende cocktailparties die voor de Nominees gegeven worden.

01.00. Afspraak met agent Kendall Kyler, een oude rot in het vak. Haar ouders, oorspronkelijk van Manhatten, zijn naar Los Angeles gekomen begin jaren '50. Haar vader was schrijver, werkte voor Warner (Bros.). De grote ontwikkeling van Los Angeles begon met de filmindustrie na de z.g. stomme film. Toen kwamen de grote studio's op. De filmsterren werden door de toenmalige bewoners als indringers beschouwd. Ate de Jong vertelde mij dat er z.g. Hollywoodadel bestaat. Het zijn de families die hier al generaties lang wonen en de oudste rechten menen te hebben. Kendall wil mij graag vertegenwoordigen, volgens haar moet ik in Los Angeles komen wonen. Daar heb ik geen zin in, ben alleen geïnteresseerd in films in dezelfde stijl die ik al jarenlang vorm geef. Zij begrijpt mij en vraagt wat ik ga zeggen bij de Oscar uitreiking, mocht ik hem winnen.

Mijn speech luidt als volgt:

“Thank you all. In my childhood I had the stimulance of my grandmother and mother to dream. I made those dreams into fairytales like sculptures of clay. Nowadays I still can dream. I can dream the dreams of the directors and producers I am working with, and make them real. Even this evening is a big dream for me and everybody I'm living and working with. Thank you, I'm very honoured.”

Ze antwoordt: Als je dit zegt, zal iedereen in tranen uitbarsten. We zullen zien wat de toekomst ons voor dromen brengt.

Nu naar de tea-party van de Britse Consul-Generaal. Op het gazon staan tientallen fotografen te wachten op de sterren, maar natuurlijk niet op Ben van Os en zijn vrouw Annemarie, maar toch altijd leuk, zo'n onvangst. De belangrijkste gasten zijn de Engelse genomineerden, zoals Daniel Day Lewis, Anthony Hopkins, Liam Neeson en Emma Thompson. Ze komen niet opdagen. Wel van de partij is Elliot Gould, acteur in de film 'Hoffman's honger' van Leon de Winter. Hij is nog steeds heel enthousiast over het werken in Holland en speciaal met Leon de Winter als regisseur.

We zien veel oude rotten uit de filmindustrie, de vrouwen gelift en geplamuurd als diva's van 36 jaar maar in werkelijkheid zijn ze veertig jaar ouder.

Nu naar de party voor Jans 37ste verjaardag. In een Japans restaurant in de heuvels van Hollywood met een groots uitzicht over Los Angeles. Al onze vrienden en medewerkers van de film 'Dark Blood' zijn aanwezig, inclusief de regisseur George Sluizer. Mijn vriendin Metka, die in Rome woont is er ook, ze is hier voor de voorbereiding van een film geregisseerd door de vrouw van Bertolucci, Clare Peploe. Ze maakte de aardbeving mee van half januari, ze logeerde in het Hollywood Roosevelt Hotel op de 12e etage, toen de aardbeving begon rende ze met haar dochter van zestien naar de noodtrappen, geen licht, geen elektriciteit, scheuren en een golvende trap onder haar voeten, een waar inferno. Na dit blijmoedige verhaal gaan we terug naar ons hotel en vallen doodmoe in slaap.

Zondag

Natuurlijk weer vroeg wakker, na ontbijt gaan we naar Venice, wil graag wat architectuurboeken kopen in de boekhandel Hennessey and Ingalls die daarin is gespecialiseerd. Overal in Third Street (een winkelpromenadde) is nog veel schade te zien van de aardbeving. De aannemers beleven gouden tijden.

We geven onze tassen af aan de balie, ik vraag naar een speciaal boek, Annemarie loopt wat verder weg de winkel in, die gigantisch groot is en plotseling begint het. Alles beweegt, alles schudt, een oorverdovend kabaal stijgt op uit de aarde. Ik kijk verbijsterd om me heen, boeken vallen uit de kasten, mensen rennen naar de uitgang. Ik roep: Annemarie! en in de verte hoor ik haar roepen Ben, Ben! We zitten midden in een z.g. zware na-schok 5,3 op de schaal van Richter. Buiten gillen en roepen mensen, en dan is het over. Sta met het niet gekochte boek in mijn handen, Annemarie durft niet meer naar binnen, ik besluit om onze tassen te halen en het boek toch maar te kopen.

Alle schade aan de gebouwen krijgt nu een extra betekenis. Om een beetje van de schrik te bekomen gaan we lunchen in een restaurant aan het strand.

's Avonds grote Hollywoodparty in het huis van Marc Canton, hoofd van Sony-entertainment. Daar is het echte Hollywood, sterren stralen, candles blinken en fake grass on the swimmingpool. Bijna alle genomineerde acteurs en andere categorieën zijn aanwezig, ook een aantal van mijn mededingers. Ze komen zich voorstellen, ieder hoopt dat hij of zij wint, maar ze wensen de ander veel succes. Grote tuin, huis met veel kamers, nog meer banken, veel kunst, veel schilderijen, veel oesters, veel obers en veel gasten. Na afloop krijgt iedereen een chocolade-Oscar, de limousines rijden voor en de gasten worden afgevoerd.

Maandag 21 maart

The day of days in Hollywood, sterren paraderen, sterren stralen. Alles staat in het teken van de grote avond. Overal zie je grote billboards met de titel van de films en de hoeveelheid nominaties. Onder deze billboards op Sunsetstrip ontbijten we. Daarna ga ik naar mijn favoriete boekwinkel in Hollywood 'Book Soup'. Ik koop er een aantal boeken over Amerikaanse interieurs en meubels.

We gaan terug naar ons hotel en gaan ons mentaal voorbereiden op de avond. Zeer op ons gemak gaan we in bad en kleden ons aan.

Het ANP wil graag telefonisch contact, Veronica wil ons graag interviewen; ze staan rechts bij de ingang van het Pavilion. NOS radio wil ook een reactie als we winnen. Plotseling is het een grote drukte. De stretch limo staat voor, je kan er makkelijk met z'n tienen inzitten op grote leren banken, de champagne staat gekoeld. Jan en Marietta, net zoals wij op hun Paasbest, staan te wachten. We zien op de televisie hoe het toegaat bij de ingang. Honderden gillende fans en evenzoveel schreeuwende cameramensen en fotografen. We zijn te vroeg, we parkeren de limo en ontkurken de champagne en toasten op het succes van de avond. Vooral Sally Potter is ervan overtuigd dat we de Oscar krijgen. We beginnen nu aan onze tocht naar de entree. Na een half uur kunnen we uitstappen.

Overdonderd door de hoeveelheid mensen, camera's, gejuich en geroep lopen we over de rode loper naar de ingang, onze aankomst valt samen met die van Steven Spielberg, Emma Thompson, Daniel Day Lewis, Ralph Fiennes, Geena Davis, Gene Hackman en Sir Anthony Hopkins. Dit is wel wat anders dan het festival in Cannes of Venetië. We schuifelen naar de zaal, we zitten met alle mededingers bij elkaar in de categorie Art Direction. Ik feliciteer Dante Ferretti die voor mij zit, hij is de ontwerper van de sets van 'The Age of Innocence' en volgens Jan en mij, onze belangrijkste concurrent. De show gaat beginnen. Flitsend gepresenteerd door Whoopi Goldberg. De eerste keer in het 66-jarige bestaan van de awards is de presentatie in handen van een vrouw. De nominatie voor Art Direction is de eerste. Er worden schetsen van ons vertoond en daarop volgend dezelfde scène uit de films. Tom Hanks presenteert de nominatie. The Oscar goes to... 'Schindler's List'. We zijn zeer verrast, dit hadden we niet verwacht, Dante Ferretti en zijn vrouw zijn woedend, ze staan op en komen de hele avond niet meer terug. Zij waren de gedoodverfde winnaars. Zelf ben ik op stel en sprong rustig. Dit was het dan. Nu kan mijn leven weer normale proporties aannemen. Geen gedoe met pers en fotografen, ik kan rustig gaan genieten van wat er gaat gebeuren, en dat is heel veel. Buiten de zaal, in de lobby wachten ± 200 figuranten en na elk onderdeel van de show, als de commercials beginnen, de sterren opstaan om zich te verpozen, wat te gaan drinken aan de bar, worden alle lege plaatsen weer door figuranten gevuld, die gekleed zijn in avondjurk of smoking.

De avond heeft veel verrassingen, de kleine actrice Anna Paquin uit de film 'The Piano' staat werkelijk ademloos op het toneel met de Oscar als een pop in haar armen, ze kan geen woord uitbrengen en het duurt voor je gevoel eindeloos voor ze een paar woorden van dank stamelt. Holly Hunter, best actress, dankt haar pianolerares.

Tom Hanks bedankt zijn gay-vrienden uit zijn jeugd. Deborah Kerr dankt al haar vroegere collega's en zegt dat ze nog nooit zo angstig is geweest voor iets als deze avond. Bruce Springsteen heeft de sterkste performance van deze avond, buiten Whoopi Goldberg die geestig, onderbouwd en zeer scherp de avond aan elkaar praat.

Dan uiteindelijk toch de Oscars voor Steven Spielberg, Best Director en Best Film. De grote verliezer van de avond is de film 'In the Name of the Father', zeven nominaties, maar geen enkele Oscar.

Na afloop het gigantische diner voor 2500 genodigden. Alle sterren lopen vrij rond, zonder bodyguard. Aan onze tafel zit ook Sandy Powell, kostuumontwerpster van Orlando, gekleed in een zeer strakke gouden robe was ze zeer klaar om de Oscar te ontvangen, maar helaas ging deze naar 'The Age of Innocence'. Zelf ben ik nogmaals zeer blij met de nominatie. Er wordt gegeten, gedanst, gelachen en gepraat en misschien inwendig gehuild. Na afloop staat iedereen, ook de sterren, te wachten tot het nummer van hun limousine wordt afgeroepen.

Jan, Marietta, Sally en Christopher gaan nog naar een aantal parties, maar Annemarie en ik houden het voor gezien en worden afgezet bij ons hotel. Op de tafel in onze kamer grijnzen ons twee chocolade-Oscars tegemoet.