De jacht van de roddelpers op Michael Jackson

De jacht op Michael Jackson, Ned. 3, 23.20-0.06u.

Zoals er films bestaan als 'The Making of Jurrassic Park', zo had de documentaire over de affaire Michael Jackson, vanavond bij Vara's Impact, ook 'The Making of a Scandal' kunnen heten. In De Jacht op Michael Jackson gaat het niet om de kwestie zelf, het vermeende seksuele misbruik van een minderjarige door een beroemde popster, maar worden aan de hand van dit voorbeeld de mechanismen van de sensatie-media blootgelegd.

Het nieuws is amusement geworden, 'infotainment' noemen ze dat in Amerika. De commentaarstem, die klinkt alsof hij een natuurfilm over bedreigde diersoorten bespreekt, legt uit dat het nieuws letterlijk wordt 'gemaakt'. Men wacht niet meer tot het zich aandient, er wordt jacht op gemaakt. Toen de eerste schok over het mogelijke seksueel misbruik van Michael Jackson verwerkt was, moesten roddelbladen en sensatieprogramma's nieuwe feiten brengen. De identiteit van de jongen die hem hiervan had beschuldigd, bijvoorbeeld. Een woordvoerder van The National Inquirer, de grootste en rijkste Amerikaanse roddelkrant, vertelt hoe hij een team verslaggevers in een door een tipgever aangewezen straat op vijfhonderd deuren liet kloppen om de jongen te achterhalen.

Dit soort journalistiek ('chequebook journalism') draait om geld: de informanten worden betaald voor hun informatie. Dat men hierdoor natuurlijk ook uitnodigd wordt tot het verzinnen of verdraaien van feiten, interesseert de journalisten helemaal niets. Het gaat om het kunnen vermelden van een zogenaamd betrouwbare bron, de inhoud van het verhaal hadden ze ook zelf kunnen verzinnen.

Dat vertelt vriendelijk glimlachend Caroline Graham, correspondent in Amerika van The Sun. Het Engelse The Sun staat bekend als het 'hongerigste en grofste' sensatieblad. Hier wordt op basis van een 'snipper' informatie een drama bedacht. Graham noemt het 'voetballen met de feiten' en achteraf blijkt wel of ze 'doel heeft geraakt of niet'.

De Jacht op Michael Jackson behandelt minutieus de opbouw van het schandaal. Er wordt vertelt welk programma of krant welke 'onthulling' deed, hoeveel Jacksons huishoudelijk personeel betaald kreeg voor hun informatie en wie wie belazerde. Bijvoorbeeld de voormalige porno-ster Paul Barresi die zijn 'vrienden', het echtpaar Lemarque, zogenaamd hielp hun verhaal te gelde te maken en ondertussen dat verhaal op band opnam om zelf mee te scoren.

Maar behalve dat het eindeloos opsommen van bedragen al een afstompend effect heeft, is deze documentaire visueel ook saai. Als er sprake is van verslaggevers die vanuit Engeland naar Amerika vliegen, zien we een vliegtuig opstijgen en als er een bandopname te horen is, is er een bandrecorder in beeld. De commotie, het tumult en de aanleiding zelf, Michael Jackson, komen niet aan bod. Het mechanisme van de sensatie-pers is 'onderhandelen'. Als onderwerp voor een documentaire is dat niet sensationeel.