Negen maanden blij

Probeer als zwangere maar eens een gesprek te voeren dat niet over de zwangerschap gaat. Zelfs notoire kinderhaters in de vriendenkring blijken het onderwerp niet te kunnen laten liggen. Rondom Tien-achtige programma's hebben er wel ingehamerd dat elk gesprek hoe dan ook dient uit te komen op 'dat wat in het leven van de ander een grote rol speelt'. Als je dus niet uitkijkt ben je negen maanden de klos. Reden genoeg om een zwangerschap net zolang te verzwijgen tot de oversized kleding niet meer meewerkt. Vervolgens word je alsnog slachtoffer van oncontroleerbare vreugd. 'Wij zijn blij' was de titel van een stichtelijk kinderboek waaruit vroeger bij ons thuis veel werd voorgelezen. 'Wij zijn negen maanden ontzettend blij' zou de titel kunnen zijn van een hedendaags boek over zwangerschap. Want ondanks twee feministische golven ontkom je als zwangere anno 1994 net zo min als pakweg dertig jaar geleden aan de bijbehorende roze wolken.

De commercie zou de commercie niet zijn als ze niet met haar volle gewicht op die maandenlange blijdschap was ingesprongen. Er hoeft maar één grapjas een bon met jouw naam & adres in te vullen en je raakt verzeild in het bestand van 's lands grootste babywinkelketen, en zie maar eens dat je daar weer uitkomt. Na zo'n maand of vier valt dan om de haverklap het blad 'Wij jonge ouders' in de bus, met artikelen als 'Jij en je baby: liefde op het eerste gezicht', 'De bevalling: het mooiste moment in je leven' (tja, voor masochisten misschien). Ben je ongeveer acht maanden op streek, dan staat bij dit babyparadijs een presentje klaar. Een kartonnen box, formaat driedubbeldikke aktentas, bedrukt met kroelende beertjes en de woorden 'De blije doos'. Ziet u zichzelf al lopen? Voor aspirant moeders die het groeiproces willen vastleggen zijn 'negen maanden blij'-dagboeken uitgevonden om iedere oprisping op voorgedrukte stippeltjes te kunnen vereeuwigen. 'Deze week voelde ik me...' staat er bij voorbeeld in de zoet bebloemde invulschriften. En 'Deze week hoorde ik vanuit de wereld...'

De overgrote meerderheid ziet de aanstaande moeder het liefst negen maanden lang met mysterieuze Mona Lisa-glimlach om de mond. Mijmerend. Handen op de buik en het zwangere hoofdje volcontinu gericht op 'straks' en 'dan'. Terwijl jij langzaam maar zeker maat nijlpaard bereikt, wordt onbekommerd naar het proces in 'jouw buikje' geïnformeerd. Vervolgens passeren kindje, mannetje, naampjes, wiegje, kleertjes en beertjes de revue. Alsof jouw hersens het formaat van de garnaal in je baarmoeder hebben aangenomen. Alsof er in de wereld alleen nog maar navelbandjes worden geproduceerd, geen krant meer wordt gelezen, Bosnië niet bestaat, dreigen de meeste gesprekken zich richting Pampers te ontwikkelen.

Kinderen krijgen is in. En relativering derhalve uitgesloten. Oogkleppen op, oordoppen in. Het mooiste in het leven is en blijft het moederschap. Dat krijg je d'r niet uitgeramd. Daar helpt geen moedertje lief aan.