Gruppo Sportivo maakt opnieuw goedgemutste pop

Voorstelling: Typisch Sportivo, door Gruppo Sportivo (Hans Vandenburg, Peter Calicher, Yosha Marguerita, Mighty Mike, Lies Schilp en Inge Bonthond). Gezien: 22/3 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Aldaar t/m 26/3, daarna elders.

In de laatste edities van de Pop Encyclopedie van Muziekkrant Oor is niet eens meer een apart lemma voor Gruppo Sportivo ingeruimd, want de tijd vervliegt. En toch is het nog maar een jaar of vijftien geleden dat de groep, met Hans Vandenburg als geestelijk vader en artistiek vliegwiel, terdege aan de weg timmerde met een behoorlijk aantal hits. Ze heetten Bleep Bleep Love, Disco Really Made It (It's Happy and I Hate It), Tokyo en Blah Blah Magazines en ze leunden danig op het hupse ska-ritme dat in die tijd via een groep als Madness overal de voetjes van de vloer bracht. Maar ach, ook Madness is intussen in die encyclopedie niet meer te vinden.

Voor wie (zoals ik) nooit meer dan oppervlakkig kennis nam van Gruppo Sportivo, was het aanstekelijke popmuziek op grappige teksten over rare onderwerpen, maar ook nogal gekloond van de buitenlandse voorbeelden. Knap maakwerk, vaardig in elkaar gezet, maar vaak een beetje zielloos. Vandenburg kon leuk met woorden spelen en had een goed oor voor het rock-idioom, maar als het erop aankwam, maakte hij er maar een grapje van.

En dat doet hij nog steeds. Gruppo Sportivo is in een nieuwe bezetting bijeen en maakt een theatertournee. Nu ja, in feite blijken het gewoon concerten in een theater-setting te zijn, die door hem op informele wijze aan elkaar worden gepraat. Het theatergehalte blijft beperkt tot twee visuele vondstjes, of waren het er drie? Verder loopt de roadie onbelemmerd microfoons te verplaatsen als dat nodig is, en ook een enkele geluidsstoring houdt de voortgang nauwelijks op. Het theater doet er niet toe, het gaat om de muziek.

In zijn songs, geput uit de eerste succes-elpees en uit later werk, bestrijkt Hans Vandenburg een breed gebied: van Beatle-harmonieën tot de free rock van Zappa, en van de ska tot The Police. In de teksten deinst hij, voor zover ik ze kon verstaan, niet terug voor enig namaak-Engels (Did a commercial for some heavy shag) of voor puur-Nederlandse namen als Hengelo, Hilversum en Long Tall Ernie and The Shakers. En zijn groep, met toetsenist Peter Calicher en drummer Mighty Mike als betrouwbare gangmakers en twee zangeressen voor de krachtig aangezette samenzang, brengt het allemaal goedgemutst ten gehore. Ze zullen er de verstokte liefhebbers veel plezier mee doen.

    • Henk van Gelder