Elegante '17de eeuwse-pop art' collages van Vlugt

Tentoonstelling: Harald Vlugt, Senses of reality. T/m 10 april. Stedelijk Museum Schiedam, Hoogstraat 112, Schiedam. Di t/m za 11-17u. zon- en feestdagen 12.30-17u. Catalogus ƒ 35,-

In de film Wall Street zit een scène waarin een groep werklieden een vrijwel leeg appartement van een 'hotshot' uit de beurswereld binnen een handomdraai actualiseert. De wanden, geschilderd in de 'lekkage-stijl' die je ook wel in trendy cafe's aantreft, kregen ornamenten aangemeten van gemarmerd piepschuim die wat stijl betreft het midden houden tussen Dorisch en Biedermeier.

Deze beelden uit Wall Street kwamen bij mij boven bij het zien van de tentoonstelling Senses of reality van Harald Vlugt in het Stedelijk Museum Schiedam. Ook Vlugt (Bergen, 1957), die zijn eigen werk omschrijft als 'Minimal Baroque' en 'Seventeenth-century pop-art', toont zich een meester op het gebied van presentatie.

Zijn beelden en collages van verschillende stijlen uit de Westerse (kunst-)geschiedenis maken als reproduktie in de door Marten Jongema schitterend vormgegeven catalogus, een gedegen en ambachtelijke indruk. Maar zie je zijn werk wat dichterbij in het echt dan blijkt het nogal krakkemikkig in elkaar te steken en weinig om het lijf te hebben. Zo lijkt de in Schiedam getoonde vier meter hoge rode vaasvorm nog het meest op een in opdracht vervaardigd theaterdecorstuk. Het enorme stuk sta-in-de-weg is opgebouwd uit tientallen vlakjes die voorzien zijn van afbeeldingen van de meest uiteenlopende vaasvormen. Meligheid waarover weinig zinnigs valt te zeggen omdat het aan iedere inhoudelijkheid ontbreekt. Ook vrij zouteloos en een beetje cabaretesk - bijvoorbeeld een fietspomp gebruikt als poot voor een hekje - zijn de interieurontwerpen die Vlugt maakte voor het in Nagasaki op ware schaal nagebootste paleis Huis ten Bosch.

Charmanter en eleganter dan zijn sculpturen zijn de collages die Vlugt sinds een paar jaar maakt. In deze collages, die op de tentoonstelling maar een klein wandje in beslag nemen maar in de catalogus breed uitgemeten worden, maakt Vlugt gebruik van een beproefde surrealistische truc die Max Ernst veelvuldig toepaste: hij knipt ergens uit een boek een stuk uit een historisch plaatje en combineert dat met iets moderns. Vlugt maakt het knipsel extra spannend door er laagjes vernis op aan te brengen. De collage Just a simpel melody bijvoorbeeld bestaat uit een paar dozijn keurig in rijen geplakte Parijse metrokaartjes. Over de zo gevormde horizontale bruine magneetstrepen rennen figuurtjes. Het gaat eigenlijk om ideetjes van niets, maar zorgvuldig ingelijst en met een prachtige catalogus, lijkt het allemaal heel wat.