Blanke soul met hoog nostalgisch gehalte

Concert: Daryl Hall. Gehoord: 21/3 Paradiso, Amsterdam.

In de tijd dat 'kommersjeel' een vies woord was voor liefhebbbers van progressieve rock, maakten Hall & Oates de meest commerciele popplaatjes die er in de Verenigde Staten te krijgen waren. Tussen Rich Girl uit 1977 en Maneater van vijf jaar later, beheerste het duo de Amerikaanse hitparade met muziek die 'blue eyed soul' werd gedoopt. Invloeden van Motown en Philadelphia-soul schemerden door in de zelfgeschreven nummers van de twee blanke zangers, die niet zelden op de 'zwarte' rhythm & blues-radiostations te horen waren.

Nu Daryl Hall sinds enkele jaren verlost is van zijn muzikale partner John Oates, kiest hij onvoorwaardelijk voor soulmuziek zoals die in het verleden door Marvin Gaye, The Temptations en The O'Jays werd gemaakt. Zijn begeleidingsgroep verwijst met prominente rollen voor dwarsfluit, percussie en zwoele achtergrondzang terug naar de psychedelische jaren van Motown. Door een hoog nostalgische gehalte groeien zijn optredens uit tot een feest der herkenning, te meer omdat Hall de gestroomlijnde nummers van zijn recente album Soul Alone afwisselt met covers van soulklassiekers.

Zijn inlevingsvermogen met betrekking tot leven en werk van Marvin Gaye gaat zelfs zo ver, dat hij een herbewerking van diens intens persoonlijke echtscheidingslied When did you stop loving me op het repertoire nam, naast de meer dan twintig jaar oude protestsong What's going on en de oervorm van een opzwepend funknummer in Sly & the Family Stone's Hot fun in the summertime. Met zijn soepele 'zwarte' timbre en een geoliede band ontsnapte Daryl Hall op het nippertje aan een sfeer van imitatie. Pas in One on one en Maneater gaf hij een treffende benadering van het gepolijste transistorradiogeluid van de beste Hall & Oates-hits. Die ietwat ordinaire popsongs liggen hem beter dan de zwaardere soulnummers, waarin zijn zangtechniek het wint van de ware bezieling.

    • Jan Vollaard