Afdankertjes

Het crisisplan bij PSV is niet door Agatha Christie geschreven. Bij de tien kleine negertjes ging er steeds eentje af, terwijl bij Bill Maeyer er voortdurend mensen bijkwamen. Mensen die wegmoeten. Het waren er aanvankelijk negen, vervolgens twaalf en nu zijn we - als ik braaf heb meegeteld - op veertien slachtoffers beland. Met zo'n vijftig contractspelers op de loonlijst had het nog erger gekund, maar het is met veertien al erg genoeg. Is het een verstandige ingreep? Daar draait het allemaal om. Het gaat niet om zielig, speler-onvriendelijk of zelfs volmaakt onbillijk - waarom het gaat is het antwoord op de vraag of het nodig was en of het succesvol zal blijken te zijn. Het bewijs voor gelijk of ongelijk van de leiding zal later worden geleverd en daarbij zal ook de methode welke gevolgd is (plus de timing) worden beoordeeld. Maar er valt alvast iets over op te merken.

Zolang ik met voetbal omga, heb ik nog nooit een dermate rigoureuze ingreep in een spelersgroep meegemaakt. Of de nieuwe voorzitter nu letterlijk de betreffende spelersnamen heeft genoemd of niet, is niet van wezenlijk belang. Kennelijk waren zijn verklaringen zo duidelijk op bepaalde personen gericht dat de interviewer zonder gevaar voor vergissingen de namen kon invullen. Even kennelijk was de ontstemming bij Maeyer over dit vermorste seizoen zo groot, dat hij de bezem al door de Augias-stal haalde hoewel Arnesen nog doende was de zieltjes van de weggebonjourde voetballers te masseren. Geen goede timing derhalve. Dat er een min of meer grote schoonmaak noodzakelijk was, is intussen een feit. Leeftijd heeft daarmee slechts zijdelings te maken. Adri van Tiggelen is wel heel duidelijk een veteraan geworden. Diverse anderen zoals Heintze, Van Aerle, Erwin Koeman en Willem Kieft hebben hun beste voetbaljaren achter zich gelaten; anderen zoals Juul Ellerman (die pas 28 jaar telt), De Jong en Kalusha hebben niet gebracht wat de clubleiding van hen gehoopt en verwacht had. Oud-international René van de Kerkhof zei in dit blad, dat Kieft nog niet versleten is en ook Van Aerle staat er bij hem nog goed op. Maar de laatste is vaak geblesseerd en is wat vitaliteit kwijtgeraakt, terwijl Kieft, bij al zijn kwaliteiten, toch vaak een trage, gemakzuchtige indruk maakt. Ik kan me voorstellen dat men bij PSV in Kiefts plaats nu wel eens een Draufgänger wil zien, die er furieus tegenaan gaat.

Op zeker moment moet je van reputaties met een beleefde buiging afscheid nemen, maar - lijkt mij - niet van alle tegelijk. Als we de manager mogen geloven, wordt er in eerste instantie slechts een paar nieuwe spelers aangetrokken. Indien te koop moet daar zeker een soort Romario bijzitten, maar grotendeels zal het PSV-team er komend seizoen zwaar verjongd uitzien. Nu is verjongen een kreet, die soms wijsheid bevat, maar ook wel eens uit drift en ergernis voortkomt. Ik heb altijd van trainers gehoord, dat het ideale elftal een mixje van oudere en jongere spelers is. De jongeren liepen het meest en het hardst, de ouderen hadden meer techniek en spelinzicht en waren bereid de jeugd af en toe bij de hand te nemen. Ongetwijfeld zijn die ouderen bij het PSV van dit seizoen in die taak deerlijk te kort geschoten. Dat wil echter niet zeggen, dat de onervaren jeugd straks de kar kan trekken, met slechts Wouters, Numan, Linskens en misschien Popescu als voetbalvaders.

Dat de chirurg de gezwellen wegsnijdt, is zijn plicht tegenover de patiënt, maar van gezond weefsel moet hij afblijven. Van Mitchell van der Gaag bij voorbeeld. Het is niet alleen een kwestie van aanleg en inzet. Waar het bij PSV vooral aan laboreert, is mentaliteit. Daar weet met name Arnesen alles van. Onder Robson kon hij dit mentale medicijn er bij de spelers inpompen. Waarom onder De Mos eigenlijk niet? Misschien is de laatste ook reeds aan vervanging toe. Maar zijn contract loopt door.

    • Herman Kuiphof