DONNIE WAHLBERG OVER Tienersterren

NKOTB's Engelse rivalen Take That treden tweemaal op in een sportpaleis vol gillende meiden: 28/3 en 2/4 Ahoy, Rotterdam. Beide concerten zijn uitverkocht.

“Take That krijgt het nog moeilijk. Hier in Europa zijn het misschien de grootste tienersterren van het moment, maar in de Verenigde Staten zit niemand op ze te wachten. Toen wij met New Kids On The Block beroemd werden, was er behoefte aan nieuwe idolen. Dat verschijnsel doet zich ongeveer eens in de tien jaar voor. Pas als onze fans zijn opgegroeid en zelf kinderen krijgen, ontstaat er weer ruimte voor een groep als de onze. Ik had zo'n groep zelf uit de grond kunnen stampen, maar op dit moment zou dat verspilde moeite zijn.”

Donnie Wahlberg (24) is de voornaamste zanger en songschrijver van New Kids On The Block. Deze Amerikaanse tienergroep werd in 1984 bedacht en opgericht door producer Maurice Starr, die Donnie, Jordan, Jonathan, Joe en Danny na zes maanden van audities bij elkaar bracht. De New Kids-manie onder een piepjong publiek bereikte een hoogtepunt bij het verschijnen van het album Hangin' Tough in 1988, waarvan er acht miljoen werden verkocht. Op de recente cd Face The Music heeft NKOTB zich los gemaakt van Starr en streeft de groep naar een volwassen hiphop-imago.

“We wilden wel eens af van het woord kids in onze groepsnaam. Vandaar de afkorting NKOTB. Zelfs toen Maurice Starr al onze nummers schreef en produceerde, was ik voortdurend in de weer met toetsenborden en mengpanelen. Het lag voor de hand dat ik me zou ontwikkelen tot producer, want ik heb mezelf nooit als een buitengewoon getalenteerd zanger beschouwd. Nee, we hebben op het nieuwe album niet bewust gestreefd naar een volwassen geluid. Als je het mij vraagt, klinkt onze muziek op dit moment juist jeugdiger dan ooit.

“Ik spiegel me het liefst aan New Edition, omdat die een soortgelijke ontwikkeling hebben doorgemaakt. Ze werden bij wijze van spreken zo van de straat opgepikt. Begonnen als piepjonge tieneridolen, heeft vooral Bobby Brown zich nadien ontwikkeld tot een serieus rhythm & bluesartiest. Het is mij vaak genoeg overkomen dat ik mezelf niet verstaanbaar kon maken door het oorverdovend lawaai van een zaal vol gillende meisjes. Toch is het belangrijk om open te staan voor je fans. Ik heb me weleens opgewonden over de andere jongens in de groep, als ze met handdoeken over hun hoofden door de lobby van het hotel renden en weigerden om handtekeningen uit te delen. Zelfs als je doodmoe en bezweet van het podium stapt, mag je dat nooit veronachtzamen. Alles wat we bereikt hebben, danken we aan onze fans.”

    • Jan Vollaard