Zonder woorden

De beste boeken kunnen zonder woorden. Dat is nu gelukkig definitief bewezen in Engeland waar zojuist voor het eerst in de geschiedenis het puzzel-boek tot de populairste vorm van leesvoer is geworden.

De literatuur, de detective, de thriller, ja zelfs de stuiverroman is bezig aan een vrije val in de lezersgunst. Dit verschijnsel speelt niet alleen aan gene zijde van de Noordzee, waar het aandeel van alle fictie-genres bijelkaar in twee jaar tijd zakte van veertig naar dertig procent van de totale hoeveelheid verkochte boeken. Wereldwijd verliest de letterkunde terrein, ook in Nederland. Bij ons vertonen de oplagen van literaire werken al enige tijd een gestaag dalende tendens, hetgeen de uitgevers proberen te compenseren door steeds meer titels uit te brengen, die steeds korter meegaan. Nog maar heel even mogen romans als drenkelingen in een zee van drukwerk spartelend smeken om aandacht. Tevergeefs: het puzzel-boek is aan de winnende hand, tegen de wassende wateren van de eendagsliteratuur. Alles bijelkaar is dit een heuglijke zaak, want het betekent dat mensen zich niet langer als willoze lezers verzinsels op de mouw laten spelden. En zelf zoeken naar woorden (zeven letters) is niets anders dan: cultuur. Het is een teken van geestelijke rijpheid dat wij het liefst een boek bezitten dat niet tot lezen noopt.