HARVARD

Hoe versiert een katholiek kind een ijsje? Door met zijn vroomste misdienarengezicht bij een ijscokar te posten en maar hopen dat een volwassene, met geld natuurlijk, zal bezwijken voor de toegezonden blikken.

Dat beproefde ritueel werd door mij opgevoerd voor een piloot van een kanariegele Harvard die op het punt stond weg te taxiën, ik had al gezien dat de achterste plaats leeg was. Neem me mee, neem me mee en mijn Uri-Gellergolven drongen nog net op tijd door zijn leren pet. Een wenkende handschoen ging de lucht in, razendsnel sprong ik op de vleugel, viel bijna in de aluminium badkuip en klikte de strak aangetrokken gordels vast. Een leren duim ging omhoog, de gashendel schoof langzaam naar voren waarop de 550 pk's van de enorme stermotor begonnen te brullen.

Hobbel, hobbel, los, twee harde knallen onder mijn stoel, de wielen waren ingeklapt. Met een oorverdovend lawaai klommen we naar de wolkenbasis, de bebrilde piloot draaide zich naar me om en riep: Let's check if they are smoking in this plane, en voordat ik mijn mond had kunnen opendoen hingen we ondersteboven in de riemen, te kijken naar een wolk van sigarettenpeuken en as die in de glazen koepel viel. Weer rechtovereind, gevolgd door een steile duikvlucht die overging in een verticale klim waarbij mijn hoofd door een enorme hand in de romp werd gedrukt. Even maar hing de grijsgroen gemeniede badkuip op het hoogste punt, aan de propellor hangend, stil in de lucht, viel met een harde knal terug en begon aan een om z'n as draaiende tolvlucht naar beneden. Als een vallend blad, almaar sneller en sneller. En ik had al zo'n hekel aan de kermis, dit was een chocolade ijsje met een bedorven vulling. Uitgedraaid wees de handschoen nu naar beneden en maakte een verontrustende beweging: Duiken! Met een steeds steiler wordende bocht vielen we naar beneden. Een paar meter boven het wateroppervlak scherend ging het nu met zo'n 350 kilometer per uur op de brug af waarover ik eigenlijk die morgen had moeten fietsen om naar school te gaan. Als een dikke, brutale hommel denderden we onder de brug door, rakelings over het pontje en omdat het record dat al van voor de oorlog dateerde, verbeterd moest worden kreeg ook de verderop liggende spoorbrug een beurt. Een paar seconden nog over de naar rechts buigende rivier, tot aan de ijsbaan waar Ard & Keesie in de winter in dampen van knakworst en bier hun beroemde rondjes draaiden. De stuurknuppel kwam met een bruuske beweging naar me toe en achteromkijkend zag ik hoe het slaperige IJsselstadje almaar kleiner en kleiner werd. De politie heeft door de nieuwe bezuinigingsronden het dossier met de vele, tegenstrijdige verklaringen voorgoed én onopgelost moeten sluiten.

    • Freddy Rikken