Crisisplan spaart ook terreinknecht niet

EINDHOVEN, 19 MAART. Tussen de dennebomen schalt de hese stem van Hans van Breukelen. Hij vloekt en tiert, stroopt letterlijk de mouwen op. De afscheidswals van een keeper. Op de achtergrond wandelt een andere routinier stilletjes naar de parkeerplaats. Jan Wouters, op weg naar een nieuwe blessurebehandeling in het PSV-stadion. Het trainingsveld De Herdgang ligt er schitterend bij, omzoomd door een rij hagen die eeuwige rust suggereert.

Langs de kant slaan oudere fans de verrichtingen gade. 'Peppelrode', noemen ze zichzelf, naar een nabijgelegen bejaardenhuis. Storm of hagel, ze staan er al jaren. Gesprek van de dag is het aangekondigde ontslag van 14 PSV'ers. Iedereen komt aan bod, over elke speler hebben ze wel een mening. Van Ankeren legt Kalusha neer, die kermend van de pijn blijft liggen. De reactie is voorspelbaar. “Geeft niks, die gaat toch weg.” En die lange Zweed is een miskoop. Klas Ingesson, in de Brabantse volksmond 'Mister Brödnödig' genoemd. Voetbalhumor is universeel. Een oude fan heeft het allemaal zien aankomen: “Je hebt de zeven vette en de zeven magere jaren.”

De training is pittig. Twee groepen, die om beurten worden getraind door Aad de Mos en zijn assistent Willy van der Kuylen. Het onderscheid maakt duidelijk wie er de volgende wedstrijd in het veld staan. Een keuze die er nauwelijks toe doet. Het gaat er om wie op de langere termijn mogen spelen. Erwin Koeman loopt hard in op Van Breukelen. De oudere broer van Ronald heeft twee dagen eerder vernomen dat ook hij mag, of moet, vertrekken. Zijn blozende wangen verraden geen gezichtsverlies. Pas in het oefenpartijtje blijkt Koemans frustratie. De aanvoerder wordt afgedankt. Gaat hij terug naar FC Groningen? Hij heeft geen commentaar.

Edwin van Ankeren wordt stijf gescholden door bijna alle spelers. Zelfs aan de biljarttafel, een paar uur later, krijgt de beoogde rechtsachter de wind van voren. Hij stoot met zijn keu tegen de knie van Adri van Tiggelen. Dat had ie nou niet moeten doen, vinden zijn tafelgenoten. Jaloezie, afgunst? Van Ankeren is 27, dat is zijn voordeel. Over zijn voetbalcapaciteiten zijn de meeste supporters het wel eens. Een miskoop.

Aan de leestafel bladert Berry van Aerle in een roddelblad. De optimist. Hij grapt en spant z'n kaken, om beurten. In een eerste reactie gaf Van Aerle (31) al aan dat de voetbalwereld nog niet van hem af is. Jan Heintze bekijkt een autotijdschrift. Net als Van Aerle behoort de voormalige Deense international tot het rijtje afvallers. Heintze (30) zoekt een nieuwe auto, “die heb ik straks wel nodig”. Een grapje voor het bloeden. Meer dan tien jaar trouwe dienst, maar inmiddels niet goed genoeg meer voor de top. Van Tiggelen (36) wilde nog een jaar bij PSV blijven. Wat moet hij er van zeggen? Hij is het er “niet mee eens”, maar dat telt niet. Het bestuur beslist. Logisch.

De locale pers luistert mee, nieuwsgierig naar nog meer onthullingen in de ontslagprocedure. Ook sommige spelers leggen hun oor te luister. Weten de journalisten misschien of er een nieuwe keeper wordt aangesteld, vraagt De Ron. Hij heeft nog niets vernomen. Mag hij nou blijven of moet hij weg? De kalende, kleine keeper die jarenlang reserve was, deed het meestal goed als vervanger van Van Breukelen. Als er een nieuwe doelman wordt aangetrokken, wil hij de strijd best aangaan. Krijgt hij geen eerlijke kans, dan wil hij naar een andere club.

De sfeer is eerder gelaten dan gespannen. Meneer Rooyakkers weet wat er in de hoofden van de spelers omgaat. Hij werkte tot zijn 55ste bij Philips, toen kon hij “oprotten”. Sindsdien staat hij elke dag langs het trainingsveld. Deze middag regelt hij een fruitmand voor Erik Meijer, de spits die woensdag een operatie onderging. En waarschijnlijk mag blijven. Voor het afscheid van Van Breukelen wordt meer geld ingezameld. “Dat moet een gouden penning worden, of zoiets. Maar als die Braziliaan was gekomen, had Hans zo bijgetekend.” Hij doelt op de mislukte transfer van Zé Elias. Van Breukelen is razend populair. Waren ze allemaal maar zoals hij.

Volgende week woensdag moet het personeel zich melden bij het bestuur. Ook het keukenpersoneel, hoewel chef Harrie volgens iedereen niets hoeft te vrezen. Hij hoort bij de inboedel, hij is 'de opa van de spelers'. Onvervangbaar. Net als terreinknecht Cappon die al 33 jaar rondbanjert op De Herdgang. Hij rijdt op een bakfiets langs eekhoorntjes en gravelbanen. Vroeger was er een hockeyclub, sinds tien jaar traint de selectie van PSV op het terrein dat volgens Cappon nog steeds “van meneer Philips is”. Cappon moet ook op het matje komen, maar hij weet niet waarom. 'Scenario 1994-'95, opnieuw naar de top', het crisisplan van voorzitter Maeyer, spaart niemand.

Ook Aad de Mos heeft officieel nog niet vernomen of hij kan blijven. Maar niemand verwacht dat het bestuur afscheid neemt van de man die met veel poeha werd binnengehaald. De Mos heeft een zwijgplicht, maar oogt ontspannen. Groet het achtergebleven groepje spelers dat een kaartje legt. Hem treft geen blaam, is de eensluidende mening. Hij belandde in een puinhoop, afgelopen zomer. “En ik heb een trainer nog nooit een doelpunt zien maken”, meent een anonieme aanhanger. Hij verdedigt De Mos, die een dag eerder nog werd opgewacht door de harde supporterskern. Tevergeefs, want op woensdag hebben de voetballers vrij. Morgen wacht FC Utrecht. Een zware dobber voor PSV.

    • Jaap Bloembergen