Reis door de zangwereld in BIMhuis

Concerten: The Voice is the Matter met o.a. Jodi Gilbert (vocaal) en Alexei Levin (accordeon, piano) en The Gravitones met o.a. Agusto Forti (klarinet, vocaal) en Paul Pallesen (gitaar). Gehoord: 17/3 BIMhuis, Amsterdam. The Gravitones verder: 18/3 CNM-studio, Hilversum, 19/3 D.J.C., Dordrecht, 25/3 Lokaal 01, Breda, 27/3 Azijnfabriek Den Bosch.

Er wordt steeds meer gezongen in het BIMhuis. En dan niet zoals men denkt van 'bedobedabediebop', maar teksten die verstaanbaar zijn, mits men natuurlijk zijn talen spreekt. Neem bijvoorbeeld zangeres Jodi Gilbert die zich met de groep The Voice is the Matter gisteren zowel van het Bulgaars als het Russisch bediende. En al had het Engels de overhand, ook in die taal was haar keus verrassend: van Fleetwood Mac via een lied van Poulenc op een tekst van Shakespeare naar You can't get a man with a gun van Irving Berlin tot een Keltische traditional. Ook het eigen repertoire is zeer onderhoudend. Bij de Sinister Song van Gilbert zelf ziet men een horrorfilm te snel afgedraaid, en een lang stuk van de accordeonist/pianist Alexei Levin hinkt prachtig op de rand van treurig en hilarisch. Heeft Jodi Gilbert een stem als een kerkklok? Nee. Maar ze weet wel wat ze kan, en brengt dat vervolgens met zorg tot klinken. Met dank aan Alexei Levin, afkomstig uit Petersburg, bassist Ernst Glerum en rietblazer Michael Moore. En als er uit de zaal iemand begint te interrumperen, dan past Gilbert daar met flair een mouw aan.

Ook de nieuwe groep The Gravitones had niet over bijval te klagen. Begrijpelijk; de stukken zijn kort, to the point en ademen iets onbedorvens. De klarinet van Agusto Forti heeft een ouderwets vibrato, de gitaarbijdragen van Paul Pallesen zijn beknopt, op het gierige af. Maar juist daardoor blijf je benieuwd naar wat er komen gaat, als bij soldaten die hun kruit bewaren. De aankondigingen van Forti zijn onverstaanbaar of anderszins verkeerd, de muziek is een vreemde kruising van ijle cool jazz anno 1950, Chico Hamilton-fusion van een decennium later en hedendaagse dansmuziek. En gezongen wordt er ook, een smartlap in het Italiaans, iets over een stofzuiger in het Engels. Tot slot klinkt er zelfs een stukje rap. Niet over motherfuckers, bitches, fuckin' en suckin' en dat soort alledaagse zaken, maar over iets dat veel zwaarder weegt: Don't forget to give food to the cat. The voice is the Matter en The Tones zijn Grave maar er mag wel bij gelachen worden.

    • Frans van Leeuwen