Mozaïek

Wat doen mensen nog meer? Mensen gaan bij voorbeeld op zoek naar stromend water. Stromend water fonkelt in hun oerbeeld van het paradijs. Stromend water reflecteert hun diepste verlangens - en die worden lang niet helemaal bevredigd door het water dat ze in een handomdraai uit de kraan kunnen laten stromen.

Ze gaan de heuvels in. Ze omzeilen een werkelijk verpletterende woekering van appartementenkanker en verliezen zich in de stilte van het achterland, de warmte van de zon, de zoete geur van bloesems, de rode aarde en de gele brem, weldra een taaie droogte in hun mond.

Tot aan de bergen in het noorden golft een mozaïek van onverharde weggetjes en witgesausde woninkjes, tuintjes, akkertjes en onafzienbaar struikgewas. Een diep ingesneden patroon van ruige bomengroei doet allerlei waterloopjes vermoeden.

Ze sjouwen urenlang. Ze worden almaar dorstiger, maar stuiten steeds op iets dat hen tot teruggaan dwingt. Dan eindelijk, al bijna weer aan zee: een stenen bruggetje. Ze steken ondoordacht hun grote hoofd over de rand. Daar ligt een viezig poeltje, daar schiet een schildpad weg.

Je denkt misschien dat schieten overdreven is, maar dan ken je de Spaanse beekschildpad nog niet. Die is niet zelden vlugger dan het water waarin hij leeft. Wat van het dier blijft hangen is pertinent een muskuslucht.