FRANÇOIS SCHEER; Elzasser diplomaat spreekt vrijuit

Het is niet de eerste keer dat de in Straatsburg geboren Franse ambassadeur François Scheer (1934) door een 'affaire' in het nieuws komt. Als directeur-generaal van het Franse ministerie van buitenlandse zaken - door hemzelf “de droom van elke diplomaat” genoemd - werd hij in januari 1992 verantwoordelijk gesteld voor de behandeling van de Palestijnse terrorist George Habash in het Henri Dunant-ziekenhuis in Parijs. De terrorist Habash zou zonder medeweten van de Franse regering, van Scheer en twee andere hoge ambtenaren toestemming gekregen hebben zich in Parijs te laten behandelen. Kranten vroegen zich af of “Frankrijk gek geworden” was. Scheer en twee andere collega's werden ontslagen.

Scheer, die in Parijs de prestigieuze nationale ambtenarenopleiding ENAC bezocht, dé vooropleiding voor Franse ministers, verklaarde nadrukkelijk 'niet gefaald' te hebben en ook de Franse president Mitterrand vond dat de “verantwoordelijken niet schuldig” waren. De vraag wie dan wel schuldig was, liet zich herleiden tot een keten van misverstanden die uit de presidentiële organisatie van de besluitvorming voortkwamen. Het Habash-incident lijkt zijn verdere carrière niet al te veel geschaad te hebben. Een jaar later werd Scheer tot ambassadeur in Bonn benoemd.

Zijn eerste ambassadeurspost bekleedde Scheer in 1976 in Mozambique. Daarna was directeur van het kabinet van de Franse voorzitter van het Europarlement, Simone Veil, en van het kabinet van de Franse minister van buitenlandse zaken, Claude Cheysson. Na zijn ontslag als directeur-generaal van het ministerie van buitenlandse zaken, werd hij een jaar lang permanente vertegenwoordiger voor Frankrijk bij de EG in Brussel, een functie die hij al eerder bekleed had. In november 1993 werd Scheer benoemd tot ambassadeur in Bonn.

Scheer staat er om bekend vrijuit te spreken. Hij maakte al eerder furore met de onthulling dat de Duitse minister van buitenlandse zaken Kinkel tijdens de onderhandelingen in Brussel over de uitbreiding van de EU, had gedreigd “de ruggegraat te breken” van zijn Spaanse collega als deze niet met de voorwaarden voor de toetreding akkoord zou gaan. Scheer had dat van 'vertrouwelingen' aan de conferentietafel gehoord.

Scheer - geboren in de Elzas, die deze eeuw tweemaal onder Duits en tweemaal onder Frans bestuur stond - heeft sinds hij de post van Franse ambassadeur in Bonn bekleed, niet zelden ook de Duitse zaak in Frankrijk bepleit. De uitspraak dat Frankrijk niet moest proberen de invoering van de Duitse taal als internationale conferentie-taal te onderdrukken, heeft menig Duitser én Fransman verbaasd. “Alleen als Fransen en Duitsers hun talen wederzijds bevorderen, kan verhinderd worden dat Europa binnenkort Engels spreekt”, meende Scheer. Ook zei Scheer dat de Duitsers, eerder dan de Fransen, hadden onderkend wat de Serviërs in voormalig Joegoslavië in hun schild voerden. “Heeft men ooit eerder een diplomaat uit Parijs horen verklaren dat de Franse buitenlandse politiek verkeerd was?”, vroeg de Süddeutsche Zeitung zich af.