Improviseren met bejaarden

Op zondagmorgen zitten in de aula van het Uithoornse Alkwin Kollege 120 ouderen achter de koffie. Op hun paasbest, de haren keurig in de krul. Leerlingen rennen rond met cake en koekjes. De stemming is feestelijk: de bezoekers hebben bij binnenkomst een corsage opgespeld gekregen. Ouders die in de bloementeelt werkzaam zijn hebben ladingen rozen, amaryllissen en chrysanten daags ervoor bij het schoolgebouw afgeleverd, waarna de versierploeg de aula rijkelijk met bloemstukken en slingers heeft opgetuigd.

In zijn welkomstwoord spreekt rector P. van der Geest over eenzaamheid en koude. 'Van de bezuinigingen word je als bejaarde niet vrolijker'', zo refereert hij aan de bevriezing van de AOW. 'Maar vandaag staat u bij ons in het zonnetje en houden we de kou een beetje op afstand. Honderd leerlingen staan klaar om u een onvergetelijke dag te bezorgen. Ze leren op school niet alleen voor een examen, maar ook voor het leven. En dat je elkaar helpt, vinden wij als katholieke school heel belangrijk.''

Al voor de vijftiende keer organiseert de Uithoornse scholengemeenschap voor HAVO en VWO het jaarlijkse dagje uit voor de plaatselijke bejaarden. Deze krijgen een programma aangeboden met zang, dans en toneel met tussen de bedrijven door eten en drinken. Vooraf gaan de leerlingen bij de genodigden op bezoek, om kennis te maken en om te informeren naar speciale wensen omtrent vervoer of dieet.

Op de dag zelf zitten diezelfde leerlingen bij hun bejaarden aan tafel. Als gastvrouwen en -heren moeten ze erop toezien dat alles goed verloopt en dat er een gezellig gesprek op gang komt. Mensen die slecht ter been zijn worden aan de arm begeleidt en wie in een rolstoel zit naar zijn plaats gereden. Achter in de zaal zitten twee wijkverpleegsters voor noodgevallen.

Een dag als deze verlangt het nodige aan organisatietalent bij de leerlingen. Alle 120 gasten worden 's morgens van huis gehaald en aan het eind van de middag weer thuisgebracht. Voor de rolstoelers rijdt een speciaal busje.

Keimpe (5 VWO) heeft voor de tweede keer de leiding over het vervoer. Hij maakt een heel schema van ouders die met de auto heen en weer rijden. 'Je leert er veel van als je zoiets moet regelen'', is zijn ervaring. 'Maar je moet kunnen improviseren. Hoe goed je het ook uitdenkt, er gaat altijd wat mis. Vanmorgen belden twee mensen dat niemand ze was komen ophalen. Ze zaten al een uur te wachten. Heel vervelend.''

Keimpe stuurde er meteen een docent met een auto naar toe, maar hoe ze straks terug moeten weet hij nog niet. 'Of de mevrouw die vorige week afzegde omdat ze last had van haar been. Gisteren belde ze dat het een stuk beter ging, ze wilde toch graag komen.''

Ilona (4 VWO) en Mirjam (5 VWO) zijn al weken in de weer voor de bejaardendag. Samen met nog een paar leerlingen en conrector Gerard Vlutters dragen zij de eindverantwoordelijkheid. Zo moesten ze er voor zorgen dat de uitnodigingen op tijd de deur uit gingen. Een tafelindeling maken voor 120 mensen is een lastige klus, weet Ilona inmiddels. 'Sommige mensen willen graag bij elkaar zitten en je moet rekening houden met rolstoelen'' zegt ze. 'Je moet je in deze mensen weten te verplaatsen en bedenken wat ze leuk vinden. Ze voelen zich vaak alleen, je fleurt ze op met zo'n dag.''

Tussen de programmaonderdelen door lopen leerlingen gearmd met hun gasten richting toilet. Bij de deur wachten ze braaf en als het lang duurt werpen ze een bezorgde blik naar binnen. De mevrouw die bij Bart (5 VWO) aan tafel zit steekt haar duim in de lucht. 'Het is hier zó is'', zegt ze vrolijk. Haar buurvrouw is het helemaal met haar eens. Ze komen al jaren. Bart zelf is ook niet ontevreden, al valt het niet mee een geschikt gespreksonderwerp te vinden. 'Ik ben toch al niet zo'n makkelijke prater'', zegt hij.

Net al hij een beetje op dreef is ontstaat verderop grote consternatie. Een meneer is met zijn rolstoel van de schuine plank afgereden. Het ongeluk valt mee maar de lichten van zijn kar knipperen alarmerend. De wijkverpleegsters schieten haastig toe.

Bij Sandra (2e brugklas) aan tafel 5 is het een genoeglijke boel. De mevrouw naast haar laat zich de broodjes goed smaken. 'Wilt u misschien even lopen?'' vraagt Sandra. 'Ach nee kind, ik blijf lekker zitten'', antwoordt ze terwijl ze tevreden tegen het van huis meegebrachte kussentje leunt. Ondertussen brengen conrector Gerard Vlutters en docente levensbeschouwing Joke Reurings liedjes van Jules de Corte en Toon Hermans ten gehore: 'Vier-en-twintig rode rozen'', zingt de zaal gul mee.

Zelfs de burgemeester en zijn vrouw laten zich zien en gaan de tafels langs om her en der een praatje aan te knopen. 'Wat een hartelijke sfeer'', stelt de burgervader tevreden vast. Zoveel hulpvaardigheid bij de Uithoornse jeugd doet hem goed.

De dag wordt traditiegetrouw afgesloten met liedjes uit de oude doos. Inhaken en meezingen. Keimpe vindt het prachtig. 'Ze zien dat wij rekening met ze houden, dat we ons proberen in te leven. Als ik tachtig ben hoop ik dat ze voor mij ook zoiets organiseren.''

    • Michaja Langelaan