Keizerarend

In Nederland heeft de vraag waar een vogel vandaan komt soms iets metafysisch. Ik bedoel nu niet de kleintjes, maar de groten, roofvogels. Die hebben er een handje van om middenin de lucht te materialiseren. Het ene moment zie je niks, het volgende een volledig ontplooide buizerd. Dan zou je willen weten waar hij dat eerdere moment nog uithing, maar dat komt nooit terug, het leven is geen videoband.

In Spanje is dit allemaal een stuk simpeler. Hier komen ze gewoon achter een berg vandaan.

We rijden over de C 341 van Ronda naar Atajate. Er verschijnt aan de hemel een dier van aanzienlijke omvang en we kunnen, alsof het speciaal daarvoor is aangelegd, meteen een parkeerplaatsje op.

De vogel cirkelt schitterend in het zonlicht, toont beurtelings de onder- en de bovenkant, tot alle twijfel uitgesloten is: keizerarend.

Dan begint hij af te dalen. Hij laat zijn poten alvast hangen en geeft mij ruim de tijd om op de feiten vooruit te lopen en te zeggen dat ik nooit een vogel zo lui, zo op z'n elfendertigst een prooi heb zien slaan.

Hij zakt in het struikgewas en een andere vogel komt er nieuwsgierig boven hangen, ook een keizerarend. Na een tijdje vliegen ze samen op, met een konijn als lappenpop.

Ook hun verdwijning doodeenvoudig: over de kam en weg. Vragen? Geen vragen.

    • Koos van Zomeren