Het vege lijf 9

Olivier liet niets na om de tekenen van zijn ouderdom te verbergen. Op zijn kale hoofd plaatste hij een blonde pruik. Dat hoofddeksel was echter gemaakt van een slechte kwaliteit touw. Voortdurend vielen stukjes uit de pruik en bleven op Oliviers schouders liggen. Omdat de pruik bovendien meestal scheef zat trok hij veel aandacht en stimuleerde hij nieuwsgierigheid naar zijn kale kop.

Uit vriendelijkheid zei nooit iemand een woord over de opvallende pruik tegen Olivier, die dacht dat het leek alsof hij een natuurlijke haardos had. Vermoedelijk had dat misverstand te maken met het feit dat Olivier ook verborg dat met zijn toenemende ouderdom de kwaliteit van zijn ogen achteruit was gegaan. Er waren in ieder geval meer dingen die hijzelf niet zag maar die anderen onvermijdelijk opmerkten. Zo waren de glazen van zijn uit vroeger jaren afkomstige bril te vies om met de scherpste ogen iets door te kunnen zien. In zijn oren zat dikwijls opgedroogde scheerzeep. Aan de stoppels hier en daar te oordelen overzag Olivier slecht waar hij met zijn scheermes wel of niet was geweest.

Olivier kon zijn kale hoofd onmogelijk verbergen als hij ziek te bed lag. Zelfs hij merkte dat met zijn hoofd in de kussens de pruik scheef ging zitten. Hij ontving tijdens ziekte dan ook absoluut niemand en liet slechts zijn concierge boodschappen in de keuken zetten. Hij hield met veel inspanning vast aan het beeld van zichzelf als de man met de blonde haren. Net zo presenteerde hij zich ten onrechte als voormalig verzetsheld en verzon hij zonder schaamte dat hij kunstgeschiedenis had gestudeerd. Die laatste zaken presenteerde hij net als zijn touwpruik op zo'n manier dat niemand hem in een pijnlijke situatie wilde brengen door hem tegen te spreken.

Olivier beschikte over een hele voorraad trucs om zijn situatie anders voor te stellen dan zij in werkelijkheid was. Die kunstjes werden echter allemaal doorzien. Maar omdat nooit iemand dat aan hem vertelde, ging hij er gewoon mee door. Zo schepte hij tot hoge leeftijd op over zijn successen als charmeur en zijn seksuele capaciteiten. Ook sprak hij veel over alle invloedrijke prinsen, prinsessen, markiezen, baronnen en vooraanstaande politici met wie hij op vertrouwelijke voet stond. Maar als ergens een gebeurtenis was in aanwezigheid van een belangrijk persoon, veronderstelde hij dat deze hem niet zou kennen. Hij drong er zelfs bij de organisatoren van feestelijkheden op aan dat zij hem als eerste aan de vooraanstaande persoonlijkheid zouden voorstellen. Hij gebruikte daarbij het argument dat hij van de aanwezigen de oudste was, een gegeven dat hij onder andere omstandigheden bij voorkeur verhulde.

Olivier ging steeds slechter lopen. Maar ook daarvoor verzon hij een list. Hij verzocht allerlei meer of minder goede bekenden chauffeur voor hem te spelen. Als hij eenmaal in de auto zat vertelde hij dat hij dat vervoermiddel weerzinwekkend vond en dat hij er daarom nooit een had aangeschaft. Hij zei dat niets gezonder was dan lopen en dat hij dat daarom voortdurend deed, hoewel zijn actieradius zonder de vrijwillige chauffeurs tot enkele honderden meters van zijn huis beperkt zou zijn gebleven.

Ten slotte, nadat hij enkele keren ziek was geweest, veranderde Olivier. Plotseling deed hij zijn pruik af en vertoonde zich met kaal hoofd. Hij praatte niet meer over prinsessen en over zijn intellectuele en fysieke prestaties. Hij klaagde nog slechts, in niet altijd even begrijpelijke taal, over zijn ouderdom. Er werd weinig naar hem geluisterd. Hij stierf alleen. Zijn concierge, die hem altijd eten had gebracht als hij ziek was, waarschuwde de politie toen hij twee dagen niets had gehoord. Olivier liet een uitgebreide documentatie na waaruit de enkeling die hem tijdens zijn leven had geloofd alsnog kon leren welke kunstjes hij had geflikt.

    • Ben van der Velden