SEMIPROF: Zeezeiler Hans Zuiderbaan

Ik heb net de fax binnen van de Whitbread-race. Al die jongens zijn pure profs. Die doen het hele jaar niks anders dan zeilen. Ik spendeer bijna al mijn vakantiedagen aan het zeilen. De boot ligt in Breskens. Ik kom er al vanaf de jaren vijftig. Toen was Breskens de hot spot van het Nederlandse zeilen. Je had daar de befaamde bootontwerper Frans Maas.

“Door dat zeilen kende ik Zeeuws-Vlaanderen heel aardig. Toen ik een advertentie las 'huisarts gevraagd in middelgrote stad aan het water', toen wist ik het wel. Ik zit hier nu al weer vanaf 1974. Het is een hartstikke leuke stad. Toch de derde haven van Nederland. Er komen veel zeelui op het spreekuur. Dat spreekt me wel aan.

“Ik ben bij toeval medicijnen gaan studeren. Zo kon je uit dienst blijven. Ik ben de eerste medicus in de familie en misschien ook wel de laatste. Huisarts is een prachtig vak. Je bent onafhankelijk. In een ziekenhuis moet je in de organisatie meegaan en die is meestal niet zo goed. Je staat ook dichter bij een patiënt. Je kunt continu met mensen werken. Verschillende generaties binnen een familie. Ik ben erg geïnteresseerd in gezinsgeneeskunde.

“Het zeilen leerde ik als het ware in de reiswieg. Eerst op een Valk, later met m'n vader op zee. De Fastnet-race (zeilrace tussen Cowes en Ierland, red.) heb ik nu negen keer gezeild. En vorig jaar gewonnen. Het ging al goed op weg naar Engeland. Zwaar weer, dan word je er al helemaal ingeslingerd.

“Zeezeilen is heel kameraadschappelijk. Als je geen lol hebt ga je ook niet hard. Maar het is ook een enorme concentratiesport. Wat me precies aantrekt is moeilijk te zeggen. Alles wat er aan de wal gebeurt, ben je kwijt. Ook letterlijk ben je weg van alles. En het gevoel dat het schip een verlengstuk is van jezelf. Wat de Amerikanen 'in the groove' noemen, daar heb je al je zintuigen voor nodig. Hoe je hard stuurt, kun je niet uit een boekje leren.

“Een paar keer hebben we in heel slecht weer gezeten. Dat is best angstig. Een kwestie van overleven. Ervaring is dan heel belangrijk. Als al die ongelukken analyseert, ging het vaak om hele kleine foutjes. “Vorig jaar heeft m'n jongste dochter meegezeild. We hebben het voorzichtig gebracht. De meeste ouders pushen hun kinderen te veel. M'n vrouw houdt heel veel van zeilen. Anders was ze nooit in aanmerking gekomen. Zij staat gerust met een sigaretje in de mond een eitje te bakken bij windkracht negen. Absoluut zeevast.

    • Jaap Bloembergen