Michels stoïcijns bij rentree

“Heren, alleen intelligente vragen.” Geroutineerd zette Rinus Michels de persconferentie na afloop van de wedstrijd naar zijn hand. Voor het eerst sinds het Europese kampioenschap in Zweden zat Michels gistermiddag weer als coach langs de lijn. Plaats van handeling: Sportpark de Escapade in Amstelveen. Daar gaf de oud-bondscoach leiding aan de voetballers van RKAVIC 3. Tegenstander was Rapiditas 2, de koploper in de reserve vierde klasse van de afdeling Amsterdam.

In september bezochten een paar spelers van het Amstelveense amateurteam de uitwedstrijd van het Nederlands elftal tegen San Marino. Op een terras in Bologna ontmoetten de Oranje-supporters de technisch adviseur van de KNVB. “Aha, drinken van onze contributie”, veronderstelden de fans. Het gesprek dat vervolgens ontstond, mondde uit in de toezegging van Michels ooit (“Als ik eens zeer depressief ben”) een keer te zullen optreden als coach van het vriendenelftal.

Na enige bemiddeling van Cees Wolzak, directeur betaald voetbal van de KNVB, kwam Michels gisteren zijn belofte na. Tiptop gekleed in zwarte leren jas betrad de coach de grasmat. Na geposeerd te hebben voor een elftalfoto nam de ex-trainer van Ajax en Barcelona plaats in de dug-out. Drie cameraploegen en tien fotografen ontnamen hem vervolgens minutenlang het zicht op het speelveld. Voor het als 'Match of the year' geafficheerde duel moest het eerste team van RKAVIC zelfs uitwijken naar een bijveld.

Enige honderden toeschouwers wilden wel eens zien hoe de taktische aanwijzingen van de beroepstrainer zouden uitpakken. Buiten het sportpark maakte de Amstelveense politie van de gelegenheid gebruik om fout geparkeerde auto's te bekeuren. De gasten uit Weesp namen, geholpen door een straffe wind, snel een 2-0 voorsprong. “Waar blijft de Generaal, ik hoor hem niet” klonk het even vanaf de tribunes. Inderdaad verroerde Michels zich niet. Onbewogen, de handen ineen gevouwen, trotseerde de Generaal de kou en het vertoonde spel. Alleen een jeugdige handtekeningenjager kreeg thuis bij de coach.

Ook tijdens de thee geen onverkwikkelijke taferelen. De televisiecamera's snorden, maar een donderspeech bleef uit. Er volgde slechts een speldeprik aan het adres van een wat trage middenvelder: “Je bent sneller met je mond dan met je benen.” In de tweede helft zou de wind in de rug waaien, hield de toptrainer zijn spelers voor. Dáár moest RKAVIC van profiteren.

Terwijl de speaker bekend maakte op welke lotnummers de paasbroden en de paaseitjes waren gevallen, scoorde RKAVIC zowaar een tegentreffer. Even leek een succesje in de lucht te hangen. Een kwartier voor tijd viel de laatste treffer evenwel aan de andere kant: 1-3.

In de Wolvenpot, de kantine van de club, beantwoordde Michels na afloop geflankeerd door de twee doellieden vragen. Zijn rentree bestempelde hij als een “eenmalige ludieke gebeurtenis”. Ook gaf Michels desgevraagd te kennen blij te zijn nog tussen de mensen te staan: “Het alternatief is niks aantrekkelijk.” Na zich ervan vergewist te hebben dat de televisiecamera's waren verdwenen, wilde Michels ten slotte ook nog wel de generaalshelm passen die hij van de spelers cadeau had gekregen.