Hersh kan haar publiek bijna in diepe slaap zingen

Concert: Kristin Hersh. Voorprogramma: Vic Chesnutt. Gehoord: 12/3 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 17/3 Oosterpoort, Groningen, 18/3 Nighttown, Rotterdam.

Voor een keertje mochten de 'klassieke stoelen' gebruikt worden bij een popconcert in Paradiso. Zangeres en gitariste Kristin Hersh van de Amerikaanse rockgroep Throwing Muses stond er op dat er in stille aanbidding naar haar akoestische solo-optreden werd geluisterd. Zitplaatsen dus, en een bar die gesloten bleef om de serene sfeer in de uitverkochte zaal te waarborgen.

Hersh maakte het zichzelf nodeloos moeilijk, want haar concert was bij lange na niet boeiend genoeg om zoveel aandacht te rechtvaardigen. De weldadige eenvoud van haar album Hips And Makers keerde zich zodanig tegen haar, dat het voor sommige aanwezigen niet meeviel om wakker te blijven. Met wijd opengesperde ogen zong Hersh haar licht hysterische folksongs, die ze van toelichting voorzag door middel van komisch bedoelde anekdotes.

Afgezien van enkele nummers waarin ze werd bijgestaan door een driftig zagende cellist, misten haar hypnotiserende new wave-mantra's de muzikale afwisseling om het publiek bij de les te houden. De hit Your Ghost moest het stellen zonder de indringende vocale bijdrage van REM's Michael Stipe die de plaatversie verlevendigt, en ook haar opgepepte versie van Amazing Grace - beter bekend als Waarheen Waarvoor? van Mieke Telkamp - kon niet verhoeden dat er hier en daar mensen in slaap dreigden te sukkelen.

Kristin Hersh liet zich al te gemakkelijk overschaduwen door haar vaste voorprogramma, de met rolstoel en al het podium opgedragen singer/songwriter Vic Chesnutt uit Athens, Georgia. Terwijl de zaal nog vol liep, toonde deze plattelandsdichter met strohoed de achterkant van zijn ziel met de eigenzinnige liedjes van zijn in drie dagen opgenomen album Drunk. Ook Chesnutts bekendheid is voor een deel te danken aan Michael Stipe, die in 1988 zijn debuut Litte produceerde en die overal laat weten dat zijn invalide protégé als 'de magneet onder de verhalenvertellers' mag worden betiteld.

In de onbeholpen voordracht van zijn volkse ontboezemingen met het gruizige timbre van een doorwaakte country & westernzanger, toont Chesnutt zich een rauwe en doorleefde geestverwant van REM. Hij fluistert in de microfoon en laat het publiek delen in zijn obsessies, op een ongekunstelde manier waar Kristin Hersh nog iets van op kan steken.

    • Jan Vollaard