'Ouderen worden altijd opzij gezet'

DEN HAAG, 12 MAART. Het verzorgingstehuis werd genoemd naar Willem Drees en in 1987 geopend door Elco Brinkman. Het staat aan de Haagse Beeklaan, schuin tegenover het voormalige woonhuis van de grondlegger van de oudedagsvoorziening.

Binnen kijkt het echtpaar S. van der Meer naar de televisie. Zojuist hebben ze kennis genomen van Brinkmans herziene plannen met de AOW. Veel waarde hechten ze niet aan de woorden van de politicus die ruim zes jaar geleden hun woning officieel opende. “Hij heeft zo'n glad gezicht”, zegt de 66-jarige mevrouw Van der Meer wantrouwend. Zelf heeft het echtpaar niet zo'n moeite om rond te komen. Ze hebben allebei AOW en mevrouw Van der Meer kan goed met geld omgaan.

Haar 75-jarige echtgenoot lijdt aan een spierziekte waarvan de naam hun is ontschoten. De uit deze ziekte voortvloeiende kosten worden vergoed door de AWBZ. Maar ze kennen genoeg alleenstaande ouderen die slechts met de grootste moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. “Ouderen worden altijd opzij gezet”, zegt mevrouw Van der Meer. Ze stemt niet op het CDA. Ze stemt al jaren niet meer op een christelijke partij. Bij de Kamerverkiezingen stemt ze op de Ouderenpartij.

De poging van het CDA om de ouderen weer op het rechte pad te krijgen via bijstelling van de AOW-plannen lijkt in de Haagse verzorgingstehuizen niet te zijn aangeslagen. In de recreatiezaal van het verzorgingstehuis 'Om en bij' in de Schilderswijk wordt de sfeer schreeuwerig als als het regeringsbeleid ter sprake komt. “Wij zijn allemaal tegen de bevriezing van de AOW”, roept de 64-jarige H. Mertens, voormalig badmeester van een zwembad op Scheveningen.

Mertens ontvangt nog geen AOW maar dat maakt in een verzorgingstehuis niet uit. Iedere bewoner staat zijn AOW af en krijgt maandelijks behalve een woning en een warme maaltijd 95 gulden broodgeld en 286 gulden zakgeld. Een aantal bewoners somt op wat er allemaal duur is geworden: een ons rookvlees, een potje jam, injectienaalden tegen de suiker, telefoon, kijk- en luistergeld, krant. Sommigen hebben de telefoon en de krant al de deur uit gedaan. Op de vraag wat ze in mei gaan stemmen, roepen ze vanachter hun kopje koffie: 'Ouderenpartij'!

Ook in de aanleunwoningen van het verzorgingstehuis overheerst de scepsis. “Ik geloof er niet zo in”, zegt mevrouw M.C. Sies-Markus in haar aanleunwoning bij de beelden van Brinkman op het NOS-journaal. Ze woont alleen, haar man is anderhalf jaar geleden overleden. Ze heeft een AOW van 1251,12 gulden en een pensioentje van 218,18 van haar man die radiotechnicus en metaalbewerker was. “Je doet er geen wonderen mee”, zegt ze.

Geld voor een mantel of een jurk van een grote kledingzaak heeft ze niet, ze bestelt elke maand voor vijftig gulden bij een postorderbedrijf. Gelukkig springen de kinderen soms bij. Binnenkort gaat ze met haar oudste dochter naar Griekenland. Haar eigen moeder heeft ze 25 jaar in huis gehad. Zou ook zij niet bij haar kinderen willen intrekken? “Nee”, klinkt het beslist. “Oud en jong gaat niet samen. De tijden zijn veranderd. Mijn dochter zegt: ik wil best voor je zorgen, maar dan wel op je eigen plek. Zo denk ik er ook over.”