Atlete mag medicijn dat ze twee weken geleden nog slikte, niet meer gebruiken; Elly van Hulst hoort zichzelf in Parijs piepen

PARIJS, 12 MAART. Op de baan, in de minuut dat de atletes zich uit hun trainingspak werken voor ze naar de start drentelen, had Elly van Hulst haar inhaleerspray nog aan haar neus gezet om haar luchtwegen van de astma te vrijwaren. Maar de kwaal sloeg toch toe. Het was alsof ze de lucht uit haar tenen moest halen. Alsof ze in de eerste kilometer alle zuurstof uit het immense Parijs sportpaleis Bercy had opgebruikt. Ze hoorde zichzelf piepen.

De Nederlandse atlete Elly van Hulst eindigde gisteravond bij de Europese indoorkampioenschappen op een teleurstellende negende plaats. Na één kilometer liep ze nog in een comfortabele derde positie, na drie kilometer gaf de klok een tijd van 9.17,91 aan. Bijna een halve minuut achter de Portugese winnares Fernanda Ribiero en twintig seconden langzamer dan haar tijd van twee weken geleden op het Nederlands kampioenschap.

Na de ontluisterende nederlaag moest ze een kwartier lang met hartverscheurende uithalen op adem komen, voor ze een woord kon uitbrengen. Het was haar trainer, Theo Kersten, die uiteindelijk besloot te vertellen wat er mis was gegaan. Van Hulst kon het medicijn dat ze twee weken geleden nog slikte, niet meer gebruiken. Het was verboden.

De 34-jarige Van Hulst was de oudste, de langste, de meest ervaren en tot gisteren de snelste Europese atlete van het seizoen op de 3000 meter. De ineenstorting, het uitblijven van de revanche op degenen die haar al hadden afgeschreven, moest met een geldig excuus in het juiste perspectief gezet worden. Vond Kersten en vond vervolgens ook Van Hulst.

Atletiek op topniveau leidt bij velen tot onverklaarbare kwaaltjes, waar ze zonder atletiek geen last van zouden hebben. Het heten dan ook geen ziektes maar blessures. Bij Van Hulst, die in 1989 het nog steeds niet verbeterde wereldrecord vestigde in Boedapest en drie maal het EK-indoor op de 3000 meter won, begonnen de lichamelijke problemen drie jaar geleden. Eerst een beknelde zenuw. Vervolgens in het olympische jaar 1992 een virus. Dat virus heeft een staartje gekregen, zo bleek gisteravond.

“Elly heeft in wedstrijden, als het echt hard gaat, last van inspanningsastma”, zo vertelde haar trainer Kersten. Van Hulst gebruikte vorig jaar het medicijn Ventolin, maar dat werkte niet. Met hulp van Els Stolk, de bondsarts van de atletiekunie, met NOC*NSF-arts Peter Vergouwen en longspecialisten van het Dijkzigtziekenhuis, zocht de atlete verder. Het middel Serevent hielp wel. Daarmee plaatste ze zich twee weken geleden op het NK (met een tijd van 8.57) voor het Europees kampioenschap.

Kort daarop kwam echter het bericht dat Serevent bestanddelen bevat die op de lijst met dopinggeduide middelen staan van de internationale atletiekunie. Einde gebruik. Terug naar Ventolin. Afgelopen dinsdag verliep de training nog uitstekend. Maar voor wedstrijden, wanneer de ademhalingsfrequentie wordt opgevoerd, werkt het niet, zo moest Van Hulst gisteren wederom ervaren.

Na een kilometer, op een derde van de race, toen haar tegenstandsters net warm begonnen te draaien, kampte de Nederlandse al met verzuurde benen. Ze had te veel mentaliteit om uit te stappen. Maar de negende plaats dwong haar het excuus op tafel te leggen.

    • Remmelt Otten