Verleden en heden met alle desillusies daartussen

Voorstelling: De Drumleraar van Arne Sierens door Blauwe Maandag Compagnie. Regie: Johan Dehollander. Spel: Gilda de Bal, Lucas van den Eynde. Gezien: 8/3, Brakke Grond, Amsterdam. Nog te zien: aldaar t/m 12/3. Daarna t/m 16/4 elders in het land.

Paola, een van de twee personages in Arne Sierens' nieuwe stuk De Drumleraar, doet tegenwoordig in droogbloemen, maar op het toneel is geen droogbloem te bekennen. Ze praat erover, soms, heel af en toe. Alles waarover ze het heeft met Raymond, drumleraar van haar zoontje, is afwezig. Behalve het drumstel, dat staat prominent tussen hen in. Het is de motor van het stuk, de bron van de herinneringen waarop het drijft.

Raymond is de broer van Serge, ooit vermaard drummer en ooit minnaar van Paola. Die wil met de drumles voor haar zoontje het verleden herhalen. Ze wordt op haar wenken bediend. Haar en Raymonds geheugen graven naar brokstukken: hoe goed Serge nu eigenlijk was, de onopgehelderde moord op de buurvrouw, het druggebruik, de tournees, een auto-ongeluk, de harteklop, nee, het ritme - als van percussiewerk - van die tijd. Dat was wat.

Arne Sierens, schrijver van het succesvolle en bekroonde Mouchette (1990), De soldaat-facteur (1986) en Boste (1992), heeft zijn werk zelf wel als 'theater van de armoede' omschreven. Het gaat hem niet om afgerond, verhalend drama, maar om kleine situaties en afgekloven dialogen in het hier en nu, die onsamenhangende flarden van toen en elders oproepen, langzaam aan, tot er toch een samenhangend beeld ontstaat. Een beeld van verleden en heden, met alle desillusies daartussen. Drama dus.

In De Drumleraar lukt hem dat niet echt, of misschien is de enscenering (van Johan Dehollander) minder geslaagd dan het stuk. De dialoog, gesproken met een soms moeilijk te volgen Vlaamse tongval, vertelt het verhaal van oud geworden, ooit min of meer rebelse jongeren, van heimwee naar toen, van onvrede met nu, maar opzienbarend is het allemaal niet. De armoede van Sierens' theater is in dit geval inderdaad arm: al die kleine herinnerinkjes, vervalst of niet, weigeren meeslepend te worden.

Dehollander en zijn acteurs (Gilda De Bal en Lucas Van den Eynde) hebben zich al te nadrukkelijk toegelegd op stoffering van de inhoud. De handeling waarmee ze de conflictjes en wreveligheden theatraliseren (een ongewenste intimiteit, een drumnummertje, het afspelen van Crosby Stills Nash and Young, nog eens een handgemeen) staat haaks op Sierens' minimalisme en oogt geforceerd. De weemoed en het verlangen in De drumleraar krijgen er geen spanning door, al zijn verspilde levens nog zo'n mooi thema.

    • Pieter Kottman