Olav

Hij is getrouwd op 21 mei 1987 en Jan heeft toen een video gemaakt. Als je die band afdraait hoor je hem op de achtergrond hoesten. Dan denk je aan zijn ziekte.

Olav is 34 en verzekeringsadviseur. Toen hij zestien was stond hij 's zaterdags bij een benzinepomp. Jan kwam er tanken. Ze dronken een colaatje en maakten een praatje. Jan daagde altijd uit tot discussie.

Hij begon bij ze over de vloer te komen. Bij Jan en Harm was vaak wat te beleven - en soms ook niet, en dan was het ook goed. Jan werd zijn beste vriend, een beetje zijn vader.

Hij zegt: “Zijn ziekte was al ver gevorderd toen hij me opbelde. Je ontloopt me, zei hij, je verwaarloost me. En dat was zo. Ik voelde me daar overbodig. Ik voelde het zo, dat anderen daar het heft in handen hadden genomen.”

Hij zegt: “Er zat iets bij van jaloezie. Als ik erover nadenk, ben ik niet erg tevreden met mezelf in die situatie.”

De laatste zaterdag waren er misschien wel twintig mensen. Zij hadden Jan samen verzorgd, ze hadden een hechte band met elkaar. Olav voelde zich verloren, een buitenstaander.

Hij zegt: “Jan, dat was alleen nog maar het omhulsel van Jan. Hij was haast onherkenbaar van de pijn. Na zijn dood verdween die spanning van zijn gezicht. Toen lag hij keurig opgebaard, zijn bril weer op en ja, dat was Jan, de man die ik gekend had. Dat was prettig, dat stelde me gerust.”

    • Koos van Zomeren